شماره ۳۱ - کارم چو زلف یار پریشان و در هم است

کارم چو زلف یار پریشان و در هم است
صد بحر خفته در جگر و دیده بی‌نم است ۱

یک دیده از برای تماشا کفایتست
لیک از برای گریه هزار ار بود کم است ۲

با انقلاب دهر چه سازم که درد دوست
دیروز ریش بوده و امروز مرهم است ۳

نشکفته بهترم بگذار ای صبا مرا
کاین غنچه همچو داغ پر از دود ماتم است ۴

آگه نیم ز آمدن و رفتن بهار
دانم همین قدر که همه موسم غم است ۵

در بار اشک بند نظر را که نزد دوست
نامحرم است دیده ولی گریه محرم است ۶

نازم به فیض باغ جمالت که یک نگاه
بر گل سموم و بر گل روی تو شبنم است ۷

دل پر ز مهر تست عزیزش نگاه دار
جام از من است لیک پر از باده جم است ۸

یک پرده بیش نیست فصیحی نوای عشق
پندار گوش ماست که گه زیر و گه بم است ۹