شماره ۳۷ - عالم ز ما تهی و ز افغان ما پرست

عالم ز ما تهی و ز افغان ما پرست
شد عندلیب خاک و چمن از نوا پرست ۱

در دل نگنجدم غم هجر و امید وصل
کاین آینه چو روی بتان از صفا پرست ۲

خون ریز و شاد زی که لب تشنگان تو
گر از نفس تهی‌ست ولی از دعا پرست ۳

خوبان هزار سنگ جفا بر دلم زنند
وین شیشه شکسته همان از وفا پرست ۴

مضراب‌گیر نیست فصیحی ز بس گداخت
ورنه چو تار چنگ تنش از نوا پرست ۵