هوش مصنوعی:
این شعر از حافظ بیانگر ناامیدی و انتقاد از بیعدالتی و ناپایداری دنیاست. شاعر از گستاخی و بیادبی دیگران شکایت دارد و به ناپایداری اقبال و بخت اشاره میکند. او همچنین به نقش تقدیر در زندگی انسان و ناتوانی در کنترل آن میپردازد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، لحن انتقادی و ناامیدانه متن برای سنین پایین مناسب نیست.
شماره ۴۷ - گستاخی نظاره ما جرم جنونست
گستاخی نظاره ما جرم جنونست
ورنه دل ازین بیادبی غرقه به خونست ۱
چون ابر بر افتاده مگریید درین باغ
چون برق مخندید که خنده نه شگونست ۲
صد بادیه [را] توشه یک گام فزون نیست
اما چه کنم توسن اقبال حرونست ۳
بدروزی ما خود گنه ماست ولیکن
سررشته کار از کف تدبیر برونست ۴
سرمایه کام دو جهان بخت بلندست
صد شکر فصیحی که ترا بخت زبونست ۵
ورنه دل ازین بیادبی غرقه به خونست ۱
چون ابر بر افتاده مگریید درین باغ
چون برق مخندید که خنده نه شگونست ۲
صد بادیه [را] توشه یک گام فزون نیست
اما چه کنم توسن اقبال حرونست ۳
بدروزی ما خود گنه ماست ولیکن
سررشته کار از کف تدبیر برونست ۴
سرمایه کام دو جهان بخت بلندست
صد شکر فصیحی که ترا بخت زبونست ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۲۲۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۴۶ - من آن صیدم که صیادم جنونست
گوهر بعدی:شماره ۴۸ - نهفته در دم شمشیر نوبهاری هست
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
