شماره ۶۴ - شب نخل تجلی به گلستان تو بر داد

شب نخل تجلی به گلستان تو بر داد
هر موی مرا ذوق تماشای دگر داد ۱

می‌خواست حیا بند نهد بر نگهم لیک
شوق آمد و مژگان مرا بال نظر داد ۲

در حسن چه شایسته رسولی که لبت را
صد معجزه یزدان بجز از شق قمر داد ۳

شب دیده به نظاره رخسار تو می‌رفت
شمع نظری در کف هر لخت جگر داد ۴

از همت عشقست که ما هیچکسان را
صد کشور اندوه به یک آه سحر داد ۵

بی منت این ابر تنک مایه فصیحی
بید چمن ما گل خورشید ثمر داد ۶