هوش مصنوعی: این شعر از حافظ، با به‌کارگیری استعاره‌ها و نمادهای غنی، به موضوعاتی چون عشق، رنج، ناشناختگی، و تنهایی می‌پردازد. شاعر از تلخی‌های زندگی، ناشناخته ماندن دردها، و تناقض‌های وجودی سخن می‌گوید.
رده سنی: 16+ مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر دشوار باشد. همچنین، برخی از استعاره‌ها و نمادها نیاز به درک ادبی بالاتری دارند.

شماره ۹۶ - تلخکامان مزه شهد هوس نشناسند

تلخکامان مزه شهد هوس نشناسند
سایه پرورد همایند مگس نشناسند ۱

داد ازین شعله مزاجان که چو مرهم گردند
سینه‌ای ریش‌تر از سینه خس نشناسند ۲

نفس سوختگان شعله طورست ولیک
شعله طور ندانند و نفس نشناسند ۳

یاد آن قافله کز غم چو حدی ساز کنند
ناله خویش ز فریاد جرس نشناسند ۴

شکرستان نیازند جگر سوختگان
وای اگر لذت پابوس مگس نشناسند ۵

مصرعصمت چه دیاریست که خوبان آنجا
صورت خویش در آیینه کس نشناسند ۶

طرفه رمزی‌ست فصیحی که به گلزار جهان
بلبلان جمله قفس‌زاد و قفس نشناسند ۷
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۷
کانال گوهرین در ایتا
۱۸۵
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۹۵ - خنده ساقی دگر در ساغر آتش می‌زند
گوهر بعدی:شماره ۹۷ - شوق دیدار تو چون چشم مرا باز کند
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.