هوش مصنوعی:
شاعر در این شعر از درد هجران و غمهای عاشقانه میگوید. او از سوختن در آتش عشق، فریبخوردگی و امیدهای بربادرفته سخن میراند و آرزو میکند که بتواند مانند مگس در پای شهد، بیخود و غرق در عشق شود. همچنین، اشارهای به تلاشهای بیثمر و تردیدهایش در مسیر عشق دارد.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عاشقانه و غمانگیز، استفاده از استعارههای پیچیده و ادبیات کلاسیک ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی مضامین مانند داغ عشق و یأس ممکن است برای سنین پایین نامناسب باشد.
شماره ۱۴۶ - یک گام گر از محمل غم بازپس افتم
یک گام گر از محمل غم بازپس افتم
پیش آیم و چون ناله به پای جرس افتم ۱
داغم جگر سوخنگانست مرادم
نه شعله و دودم که به دنبال خس افتم ۲
بر ناصیه دانه فریبم ننوشتند
در دام به امید وصال قفس افتم ۳
مردم ادبم کاش گذارد که درین بزم
بیهوش تر از شهد به پای مگس افتم ۴
هجرش چو منی را نرسد لیک فصیحی
گامی دوسه از خویش گهی پیش و پس افتم ۵
پیش آیم و چون ناله به پای جرس افتم ۱
داغم جگر سوخنگانست مرادم
نه شعله و دودم که به دنبال خس افتم ۲
بر ناصیه دانه فریبم ننوشتند
در دام به امید وصال قفس افتم ۳
مردم ادبم کاش گذارد که درین بزم
بیهوش تر از شهد به پای مگس افتم ۴
هجرش چو منی را نرسد لیک فصیحی
گامی دوسه از خویش گهی پیش و پس افتم ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۱۷۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۴۵ - چون ابر شب ز آتش تب میگریستم
گوهر بعدی:شماره ۱۴۷ - دیده را گم داشتم عمری و اکنون یافتم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
