شماره ۱۹۲ - صبحیم چه سود از دل آهی ندمیدیم

صبحیم چه سود از دل آهی ندمیدیم
وز ناصیه بخت سیاهی ندمیدیم ۱

جان نیک فسونیست ولی حیف که هرگز
بر سرکشی پر کلاهی ندمیدیم ۲

با صبح بلنداختر یوسف به گه شام
داغیم که از مشرق چاهی ندمیدیم ۳

پامال شدن نکهت گلهای نیازست
افسوس که هیچ از سر راهی ندمیدیم ۴

گوئید که ما صبح وصالیم فصیحی
هیچ از شکن زلف سیاهی ندمیدیم ۵