هوش مصنوعی:
این شعر از حافظ، عاشقانه و عرفانی است که در آن شاعر از عشق، رنجهای عاشقی، و ارتباط با معشوق و خداوند سخن میگوید. او از دلهایی که به میکده رو میآورند، شبخون کفر بر مذهب، و نالههای عاشقانه یاد میکند. همچنین، از زلف معشوق و تأثیر آن بر صبح و شب، و نالههای خوشی که از جور دوست است، سخن میراند.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مضامین عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند 'شبخون کفر' و 'جور دوست' نیاز به درک عمیقتری از ادبیات و فلسفه دارد.
شماره ۱۹۳ - کو دل که رو به میکده مشرب آوریم
کو دل که رو به میکده مشرب آوریم
شبخون کفر بر سپه مذهب آوریم ۱
زلفت اگر مدد کند از دست آفتاب
گیریم جیب صبح و به سوی شب آوریم ۲
تا سالها به خون نطپد ناله در جگر
رخصت نمیدهند که سوی لب آوریم ۳
نالش خوش است اگر همه از جور دوست است
کو لب که رو به زمزمه یارب آوریم ۴
همچشم ماست چرخ فصیحی درین چمن
تا هر شب از سرشک به رخ کوکب آوریم ۵
شبخون کفر بر سپه مذهب آوریم ۱
زلفت اگر مدد کند از دست آفتاب
گیریم جیب صبح و به سوی شب آوریم ۲
تا سالها به خون نطپد ناله در جگر
رخصت نمیدهند که سوی لب آوریم ۳
نالش خوش است اگر همه از جور دوست است
کو لب که رو به زمزمه یارب آوریم ۴
همچشم ماست چرخ فصیحی درین چمن
تا هر شب از سرشک به رخ کوکب آوریم ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۱۸۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۹۲ - صبحیم چه سود از دل آهی ندمیدیم
گوهر بعدی:شماره ۱۹۴ - کو حریفی تا دو جامی از می احمر زنیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.