خلاصه و رده بندی سنی

هوش مصنوعی: این شعر از فصیحی، شاعر ایرانی، بیانگر اندوه و ناامیدی شاعر از وضعیت موجود است. او از بی‌کاری، دوری از یار، درد و رنج، و ناامیدی از زندگی سخن می‌گوید. شاعر خود را به شبنم درد، ناله چنگ، خار بیابان، و آیینه راز تشبیه می‌کند و از سایه سنگین آزادی، غم عشق، و بی‌هوشی ناشی از می عمر شکایت دارد. در نهایت، او آرزوی مرگ می‌کند تا از این رنج‌ها رهایی یابد.

رده سنی: 16+ متن دارای مضامین عمیق و سنگین مانند اندوه، ناامیدی، و آرزوی مرگ است که برای مخاطبان زیر 16 سال ممکن است نامناسب یا دشوار باشد. همچنین، درک کامل این شعر نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد.

تا چند درین غمکده بیکار نشینیم
بیکارتر از دیده بی یار نشینیم

ما شبنم دردیم ادب بین [که] درین باغ
بوسیم زمین گل و بر خار نشینیم

ما ناله چنگ ستمیم از سفر گوش
کو بخت که باز آمده در تار نشینیم

ما خار بیابان ادب باغ چه دانیم
آن به که همی بر سر دیوار نشینیم

آیینه رازیم نظر محرم ما نیست
رفتیم که در پرده زنگار نشینیم

سرویم و بر آزادی ما سایه گرانست
کو اره کزین نیز سبکبار نشینیم

در رسته غم دین و دل عاشق زاریم
در رهگذر ناز خریدار نشینیم

در بزم شهادت که هوس بار ندارد
رفتیم که بی‌زحمت اغیار نشینیم

بی هوشی ما از می عمرست فصیحی
کو مرگ که روزی دوسه هشیار نشینیم

«فصیحی هروی»
گوهرین | گنجینه های مکتوب | gowharin.ir