هوش مصنوعی:
شاعر در این شعر از مرگ خود و تأثیر آن بر جهان اطرافش سخن میگوید. او خود را ناچیز و بیارزش میداند و از خرابهای که پس از مرگش بر جای میماند، یاد میکند. همچنین، به رابطهاش با خداوند و مفاهیمی مانند بهشت و دوزخ اشاره میکند. در پایان، مخاطب را به شادی و نوشیدن دعوت میکند و از کعبه به عنوان نمادی از عشق و محبت یاد میکند.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار است. همچنین، اشاره به مرگ و مفاهیم مربوط به آن ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال نامناسب باشد.
شماره ۲۰۶ - چون نعش من برند برون از سرای من
چون نعش من برند برون از سرای من
محنت برهنه پای دود از قفای من ۱
من ذرهای سرشته ز هیچم نه آفتاب
تا پوشد این خرابه سیه در عزای من ۲
در دوزخ افکنید به حشرم که کرده است
با استخوان سوخته عادت همای من ۳
آن کعبهام که خشت و گلم حسن میکشید
روزی که مینهاد محبت بنای من ۴
مینوش و شاد زی که زند خنده بهشت
دوزخ ز یک تبسم عفو خدای من ۵
باری تو خود به کعبه فصیحی برو که هست
موج سراب هستی من بند پای من ۶
محنت برهنه پای دود از قفای من ۱
من ذرهای سرشته ز هیچم نه آفتاب
تا پوشد این خرابه سیه در عزای من ۲
در دوزخ افکنید به حشرم که کرده است
با استخوان سوخته عادت همای من ۳
آن کعبهام که خشت و گلم حسن میکشید
روزی که مینهاد محبت بنای من ۴
مینوش و شاد زی که زند خنده بهشت
دوزخ ز یک تبسم عفو خدای من ۵
باری تو خود به کعبه فصیحی برو که هست
موج سراب هستی من بند پای من ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۲۵۱
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۰۵ - این شهادتگه عشقست تقاضایی کن
گوهر بعدی:شماره ۲۰۷ - درد ما ننگ مداوا برنتابد بیش ازین
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
