هوش مصنوعی:
این شعر عرفانی از شمس تبریزی است که به موضوع عشق الهی و جستجوی معشوق حقیقی میپردازد. شاعر از مخاطب میخواهد تا با کنار گذاشتن غفلت، به تماشای جلوههای حق بپردازد و در راه عشق، همه چیز را فدای معشوق کند.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، درک کامل شعر نیاز به آشنایی با ادبیات عرفانی فارسی دارد.
شماره ۲۰۵ - این شهادتگه عشقست تقاضایی کن
این شهادتگه عشقست تقاضایی کن
تیغ بیکار نشستهست تمنایی کن ۱
چون درین باغ بجز نام تجلی نشکفت
پنبه از گوش برون آر و تماشایی کن ۲
نام معشوق به یک جمله نگنجد با غیر
هر خروش از لبت آواره صحرایی کن ۳
یوسف ار نیست به یوسف نه که هم مرحله است
هر چه بینی تو درین قافله سودایی کن ۴
گر ره کعبه درازست فصیحی باری
دیده غارت نقش کف پایی کن ۵
تیغ بیکار نشستهست تمنایی کن ۱
چون درین باغ بجز نام تجلی نشکفت
پنبه از گوش برون آر و تماشایی کن ۲
نام معشوق به یک جمله نگنجد با غیر
هر خروش از لبت آواره صحرایی کن ۳
یوسف ار نیست به یوسف نه که هم مرحله است
هر چه بینی تو درین قافله سودایی کن ۴
گر ره کعبه درازست فصیحی باری
دیده غارت نقش کف پایی کن ۵
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۵
۳۸۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۰۴ - ساقی به سودا جام رو کن
گوهر بعدی:شماره ۲۰۶ - چون نعش من برند برون از سرای من
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
