هوش مصنوعی:
این شعر به ستایش هنر و لطف الهی میپردازد. شاعر از قدرت قلم و تأثیر آن در زنده کردن معانی سخن میگوید و هنرمندی را که باعث رشد و پیوند میشود، میستاید. همچنین، از لطف و محبت الهی سخن میگوید که مانند چشمی بینا و مهربان است.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و ادبی است که برای درک کامل آن، مخاطب نیاز به آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی و مفاهیم عمیق عرفانی دارد. این سطح از درک معمولاً در سنین نوجوانی به بعد امکانپذیر است.
شمارهٔ ۱۶ - اخوانیه
خوشا وقت قلم کز دست فیضت
به خورشید معانی شد برومند ۱
شود گم در شکر اوراق دفتر
لب کلکت کند گر یک شکرخند ۲
ولی در کیش ما گر مردهای را
کنی زنده بدانیمت هنرمند ۳
هنرمندی اگر شاخ وفا را
کنی بر شاخسار میوه پیوند ۴
تو میخوانی مرا چشم خود از لطف
سبل در چشم خود زین بیش مپسند ۵
به خورشید معانی شد برومند ۱
شود گم در شکر اوراق دفتر
لب کلکت کند گر یک شکرخند ۲
ولی در کیش ما گر مردهای را
کنی زنده بدانیمت هنرمند ۳
هنرمندی اگر شاخ وفا را
کنی بر شاخسار میوه پیوند ۴
تو میخوانی مرا چشم خود از لطف
سبل در چشم خود زین بیش مپسند ۵
قالب: قطعه
تعداد ابیات: ۵
۱۹۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شمارهٔ ۱۵ - مدح میرزا غیاثالدین
گوهر بعدی:شمارهٔ ۱۷ - هجویه
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
