شمارهٔ ۱۵ - مدح میرزا غیاث‌الدین

زمین عفو کسی بوسه میزند گنهم
که سیل سیل کرم زان تراب می‌جوشد ۱

چمن طراز وفا میرزا غیاث‌الدین
که دولتش ز عنان و رکاب می‌جوشد ۲

ندانم این چه لقب بود لیک می‌بینم
که از ضمیر و زبان آفتاب می‌جوشد ۳

ترا دلیل بلنداختری همین کافی‌ست
که از انامل تو فتح باب می‌جوشد ۴

در ترا خلف کعبه خواندم و خجلم
که کعبه را نه جباه از جناب می‌جوشد ۵

بهار خلق ترا چون ستایم از نفسم
چمن چمن گل معجز نقاب می‌جوشد ۶

وگر ز روی تو روشن کنم چراغ ثنا
عرق ز ناصیه آفتاب می‌جوشد ۷

کند چو طره پریشان سواد توقیعت
ز رشته‌های خرد پیچ و تاب می‌جوشد ۸

شود ز مژده ناسور زخم ما مدهوش
که از زمین و زمان مشک ناب می‌جوشد ۹

فسون خلق تو بر افعی قلم خواندم
که جای زهر ز کامش گلاب می‌جوشد ۱۰

وگرنه زهر فشانیست کز بن دندان
همیشه بیهده زهر عتاب می‌جوشد ۱۱

لب عتاب تو آنجا که در سوال آید
نمک ز سینه ریش جواب می‌جوشد ۱۲

وگرز لطف شوی گل‌فشان شهیدان را
شکر ز گوش ز فیض خطاب می‌جوشد ۱۳

صفا سرشتا صافی دلا خداوندا
چه شد که طبع تو از انقلاب می‌جوشد ۱۴

چه شد چه شد که به یاد گلوی تشنه لبان
ز کام تیغ تو خونین لعاب می‌جوشد ۱۵

سبک عنانی جنگ و گران رکابی صلح
دو چشمه‌اند کزیشان دو آب می‌جوشد ۱۶

ازین ز سینه دریا سراب می‌روید
وز آن ز کوثر رحمت عذاب می‌جوشد ۱۷

به راه عذر سبک پویه چون شود خردم
روان ز هر بن مو اضطراب می‌جوشد ۱۸

گران رکابی صلحت چویاد می‌آرم
سکون ز سعی و درنگ از شتاب می‌جوشد ۱۹

درین دو روز که شد تنگ خلق مرحمتت
تنم ز غصه چو خون کباب می‌جوشد ۲۰

ز دیده اشک به صد در د و داغ می‌روید
ز سینه آه به صد پیچ و تاب می‌جوشد ۲۱

ز تشنگی جگرم می‌مکید شعله کنون
هزار چشمه خون ز آن سراب می‌جوشد ۲۲

مران سمند تلافی به روی تربت من
که غصه تا به عنان و رکاب می‌جوشد ۲۳

تو گر خطاب کنی با دو چشم گریان کن
کزین دو چشمه زلال جواب می‌جوشد ۲۴

وگرنه ناطقه خشک لب کجا و جواب
کزان سراب همه موج ناب می‌جوشد ۲۵

نگویمت که مرا آرزوی پا‌بوس است
کزین کتان هوس ماهتاب می‌جوشد ۲۶

ولیک غنچه فکرم ز شاخسار ضمیر
همه به شکل هلال رکاب می‌جوشد ۲۷

به لطف گو که از و آستین‌فشان مگذر
ز پای تا سرت ار اجتناب می‌جوشد ۲۸

به عفو گو که نظر زان گناهکار مپوش
گرت زهر مژه طوفان خواب می‌جوشد ۲۹

همیشه تا که زلال نظام و درد خلل
ز چشمه‌سار خطا و صواب می‌جوشد ۳۰

نظام عافیتت باد از خلل خالی
که آب هشت چمن زین سحاب می‌جوشد ۳۱