هوش مصنوعی:
شاعر در این ابیات از غم و اندوه خود میگوید و احساس میکند که مانند پل رودخانه قزوین، بیفایده و بیحرکت است. او عیش و شادی دیگران را بر چهره خود میبیند اما خود درگیر غمهای دیرینه است.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به غم و اندوه نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
شماره ۱۲۶ - آنم که به غم مصاحب دیرینم
آنم که به غم مصاحب دیرینم
بر چهره عیش دوستداران چینم ۱
بیهوده کارخانه تکوینم
همچون پل رودخانه قزوینم ۲
بر چهره عیش دوستداران چینم ۱
بیهوده کارخانه تکوینم
همچون پل رودخانه قزوینم ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۲۱۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۲۵ - رفتم که ز زلفت خردی وام کنم
گوهر بعدی:شماره ۱۲۷ - خوش آن که در آن حریم میبود رهم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
