هوش مصنوعی:
شاعر در این ابیات از دشت وجود خود سخن میگوید که آسمان در آن بذر غم میپاشد و هر ابری که از دریای دلش برمیخیزد، بلا و رنج به بار میآورد.
رده سنی:
15+
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، موضوع غم و بلا نیاز به درک عاطفی بالاتری دارد که معمولاً در نوجوانی و بزرگسالی توسعه مییابد.
شماره ۱۴۳ - در دشت وجودم که فلک می پوید
در دشت وجودم که فلک می پوید
تا بذر غم از برای ذرعش جوید ۱
هر ابر نفس که خیزد از بحر دلم
مسمار بلا روید و ناوک روید ۲
تا بذر غم از برای ذرعش جوید ۱
هر ابر نفس که خیزد از بحر دلم
مسمار بلا روید و ناوک روید ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۱۷۸
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۴۲ - در گلشن ما سمن مغیلان آید
گوهر بعدی:شماره ۱۴۴ - در باغ ز عشق تو چمن می سوزد
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
