هوش مصنوعی: این شعر عرفانی درباره وفاداری به عهد در عشق الهی است و تفاوت میان عبادت عامه مردم (که از روی ترس و امید است) و عبادت خاصان (که از روی عشق خالص است) را بیان می‌کند. شاعر تأکید می‌کند که خاصان الهی از هرگونه غرض و توقع مادی به دور هستند و تنها به خاطر عشق به معبود خود عبادت می‌کنند.
رده سنی: 16+ محتوا دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان زیر 16 سال ممکن است دشوار باشد. همچنین نیاز به دانش پایه‌ای از ادبیات عرفانی و اصطلاحات تخصصی دارد.

بخش ۵۰۲ - الوفاء بالعهد

وفا بالعهد آن باشد که عاشق
برون آید ز عهده عهد سابق ۱

با قراری که کرد او در بدایت
بتعظیم روبیت بغایت ۲

الست ربکم را او بلی گفت
بآخر گوید آنرا کابتدا گفت: ۳

ز عامه از بیم و امید است
عبادت از ره وعد و عید است ۴

ولی مر خاصگانرا از غرض نیست
عبودیت بآمال و عوض نیست ۵

وقوف او را باعمال و اوامر
مع‌الامر است و محض حب آمر ۶

بود از بهر خاص الخاص در کیش
برون رفتن ز حول و قوه خویش ۷

محب را گشت صون قلب مرغوب
که ره دروی نیابد غیرمحبوب ۸

بنزد آنکه در عهد است جازم
وفا بر عهد را هست از لوازم ۹

که بینداز خودار نقس و وبالی است
هم از رب باز هر حسن و کمالی است ۱۰

نقایص راز خود داند که با اوست
کمالی هم نبیند جز که از دوست ۱۱
قالب: مثنوی
تعداد ابیات: ۱۱
کانال گوهرین در ایتا
۲۳۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:بخش ۵۰۱ - وصل‌الوصل
گوهر بعدی:بخش ۵۰۳ - الوفاء بحفظ عهد التصرف
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.