شمارهٔ ۳۲ - صد هزار دست

جانا! مکش به زلف چو مشک تتار، دست
زان زلف تا بدار زمانی بدار، دست ۱

گفتی بگیر حلقهٔ زلفم شبی به دست
هرگز کسی نکرده به سوراخ مار، دست ۲

بر ابروی تو دست زدن عین ابلهیست
عاقل نمی زند به دم ذوالفقار، دست ۳

دستم به گردن تو حمایل کجا شود
باشد اگر به پیکر من صد هزار، دست ۴

کشتی کنم بهانه و تنگت کشم ببر
وان گاه در کمر کنمت استوار، دست ۵

دادم بده وگرنه به پا ایستم شبی
سازم بلند جانب پروردگار، دست ۶

آن کوست دستگیر ز پا اوفتادگان
گیرد ز لطف و مرحمتش کردگار، دست ۷

مستی کنی بهانه و، خنجر کشی ز کین
سازی ز خون «ترکی» مسکین نگار، دست ۸