شمارهٔ ۳۴ - مژهٔ چشم تر

شوری که حسین بهر شهادت به سرش بود
از روز ازل کشته شدن، در نظرش بود ۱

بگذاشت قدم تا که به میدان شهادت
دل جای دگر، دیده به جای دگرش بود ۲

تیری که رها می شدی از شست مخالف
در مقتل خون سینهٔ آن شه سپرش بود ۳

آن دم که بریدند، لب تشنه سرش را
سیلاب روان از مژهٔ چشم ترش بود ۴

گر پیکر او داشت بسی زخم روی زخم
اما به دل غمزده زخم دگرش بود ۵

زخمی که به تن داشت ز شمشیر و سنان بود
زخمی که به دل داشت ز داغ پسرش بود ۶

بر خاک سیه کرد مکان، با تن صد چاک
شاهی که مکان، دامن خیرالبشرش بود ۷

افسوس پس از قتل، به بردند به یغما
آن کهنه لباسی که کفن سان ببرش بود ۸

جان داد لب تشنه، لب آب، ز بیداد
شاهی که علی ساقی کوثر پدرش بود ۹

شد دربدر اطفال امامی که به طفلی
جبریل امین، خادم و دربان درش بود ۱۰

از تیشهٔ اهل ستم، از پای درآمد
نخل قد اکبر که زمان ثمرش بود ۱۱

قوت سحر و شام سکینه به ره شام
از نالهٔ شبگیر و فغان سحرش بود ۱۲

نظمش ز چه در اهل عزا شور بپا کرد
نه اگر شور حسینی به سرش بود ۱۳