شمارهٔ ۷۰ - بادهٔ عشق

ای کشته ای که کعبهٔ عشق است کوی تو!
روی تمام عالمیان است سوی تو ۱

ما را شراب کوثر و تنسیم گو مباش
چون خورده ایم بادهٔ عشق از سبوی تو ۲

آب حیات و کوثر و تنسیم و سلسبیل
هیچند پیش خاک در مشکبوی تو ۳

تو در دل منی و من از فرط اشتیاق
هرسو روانه ام ز پی جستجوی تو ۴

گر بزم شادمانی و گر مجلس عزاست
نقل مجالس است همه گفتگوی تو ۵

آبی که مهر فاطمه بود از چه کوفیان
بستند از طریق شقاوت به روی تو ۶

نازم به همت تو که در سجده زسر تیغ
شد خون پاک حنجرت آب وضوی تو ۷

بوسیده بود زیر گلوی تو را نبی
خنجر حیا نمود که برد گلوی تو ۸

گر کاینات غرقهٔ بحر فنا شوند
کی خونبهاست یکسره بر تار موی تو ۹

شاها!هوای کرب و بلایت به سر مراست
مگذار زیر خاک برم آرزوی تو ۱۰

گر جان رود ز قالب «ترکی» به کربلا
جان دوباره بر تنش آید ز بوی تو ۱۱