شمارهٔ ۸۱ - شور حسینی

فلک به آل نبی ظلم بی حساب چرا؟
جفا و جور به اولاد آن جناب چرا؟ ۱

دمی که شاه شهیدان ز صدر زین افتاد
به حیرتم نشدی ای فلک! خراب چرا؟ ۲

چو آفتاب رخش شد عیان، زمشرق نی
بگو که سر نزد از مغرب آفتاب چرا؟ ۳

عزیز ساقی کوثر، به دشت کرب و بلا
برای جرعهٔ آبی دلش کباب چرا؟ ۴

شهی که آب جهان بود مهر مادر او
به دشت ماریه ممنوع شد ز آب چرا؟ ۵

نداده آب بر او شمر و، از ره کین کرد
برای کشتن او آنقدر شتاب چرا؟ ۶

به زیر سایهٔ چتر زر، ابن سعد لعین
در آفتاب تن شبل بو تراب چرا؟ ۷

به حلق تشنهٔ آن بی گناه شمر شریر
نریخت قطرهٔ آب از پی ثواب چرا؟ ۸

زدند آتش کین، چون به خیمه گاه حسین
نسوخت شعله اش این کهنه نه قباب چرا؟ ۹

جوان تازه خط شاه دین، علی اکبر
دو گیسویش بود از خون سر، خضاب چرا؟ ۱۰

پس از شهادت او زین العابدینش را
به گردنش غل و بر بازویش طناب چرا؟ ۱۱

سکینه چهرهٔ چون آفتاب رخسارش
ز ترس خصم، بود رنگ ماهتاب چرا؟ ۱۲

اگر نه شور حسینی است بر سر «ترکی»
ز نظم او شده گیتی، پر انقلاب چرا؟ ۱۳