شماره ۷۶ - دلم چو صعوه به زلف تو آشیان دارد

دلم چو صعوه به زلف تو آشیان دارد
که آشیانه سیمرغ زیر، ران دارد ۱

امید دانه خالت به دام زلف کشید
خوش است دام که این دانه در میان دارد ۲

دهان تنگ تو چون غنچه هر زمان بشکفت
به عارضت گل و مل رنگ و بو از آن دارد ۳

کسی حقیقت حسن تو را نکرد انکار
یکی یقین نبود دیگری گمان دارد ۴

گذشت مژه ات از، ابروان و چشمت گفت
خوش آنکه زخمی از این تیر و آن کمان دارد ۵

به درگه تو، کرا، دست و لب رسد حاشا
که آسمان سر خدمت در آستان دارد ۶

شکفته شد گل و مغز جهان معطر شد
ز شوق بلبل دل ناله و فغان دارد ۷

ببین به دولت اردیبهشت و وضع بهشت
کجا بهشت چنین لاله ارغوان دارد ۸

گلی به سایه نیلوفر است، یا که رخت
همه ز طره شبرنگ سایه بان دارد ۹

ز صلح گشت دی از راستی خجسته بهار
کز اعتدال جهان باده بوی جان دارد ۱۰

به نظم و نثر تو «حاجب » هر آنکه خورده گرفت
سر عناد و عداوت به یک جهان دارد ۱۱