شماره ۱۱۰ - در، بند توام ای بت تجریش به دربند

در، بند توام ای بت تجریش به دربند
بخرام به دربند ببین خسته در، بند ۱

انگشت تو، بر قفل مهمات کلید است
زان باز بود، بر رخ تو، هر درو دربند ۲

از فیض تو تجریش و جماران و دزاشیب
بهتر بود از بلخ و بخارا، و سمرقند ۳

فیض ارطلبی در، ره روحانی ما آی
با روح خدا، تاکه شود، روح تو پیوند ۴

کاهی اگر از کوه وقار تو بسنجد
زانو، بر آن کاه زند کوه دماوند ۵

ور، نام تو، بر سینه الوند نویسند
هر صبح کند سجده دماوند به الوند ۶

گر نور خدا تافت به تصدیق تو در طور
بگذشت ز البرز و دماوند خداوند ۷

بگذر سوی پس قلعه فضول ار بگذارد
تا شاه نداند تو کجائی و چه و چند ۸

از قلهک و زرگنده گذر سوی خلد زیر
ور چنده دروس نگر خرم و خورسند ۹

«حاجب » پی سیر است همه ساله به شمران
دروازه به دروازه و دربند به دربند ۱۰