شماره ۱۱۹ - ای لعل تو شیرین و بیان تو شکرریز

ای لعل تو شیرین و بیان تو شکرریز
شیدای تو عالم همه چون خسرو پرویز ۱

ای باربد وقت نکیسا صفت امروز
در کاسه بربط شکر و شهد درآمیز ۲

نقاشی شاپور ز عکست به هدر رفت
شیرین بود از صورت پرویز به پرهیز ۳

چشمت ز صفت مژده عشاق جگر خون
کرد آنچه نکرده است به کس لشگر چنگیز ۴

روی تو و موی تو بود دام دل خلق
از موی، دل آویزی و، و ز روی دل انگیز ۵

از صلح زمین صیت تو موعود شد امروز
طوبی قدمن باده کوثر به قدح ریز ۶

لقمان به زبان صحت امراض شفا داد
می کرد چو گل قند لبت بر همه تجویز ۷

شد صبح دوم ساقی شب، خیز خدا را
همرنگ شفق باده به هنگام فلق ریز ۸

نفس هوس انگیز، ادب کن به ریاضت
این اسب هرون رام کن از قمچی و مهمیز ۹

زد آتش تبریز به جانها شرر امروز
چون ساغر دلها همه از خون شده لبریز ۱۰

«حاجب » سخنت صدق و کلامت حق و خود حق
هی هی ز چنین دانش و این نطق دلاویز ۱۱