هوش مصنوعی:
این شعر عرفانی از حافظ، مخاطب را به صبر و سکوت در برابر عشق و رنجهای آن دعوت میکند. شاعر تأکید میکند که در حضور معشوق (جانان) نباید از جان یا دردها سخن گفت، بلکه باید با عشق و فداکاری، دردها را تحمل کرد و به نور الهی (علی) تمسک جست.
رده سنی:
16+
مفاهیم عمیق عرفانی و استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، درک صحیح از مضامین فداکاری و عشق الهی نیاز به بلوغ فکری دارد.
شماره ۲۲۱ - ای دل از جان پیش جانان دم مزن
ای دل از جان پیش جانان دم مزن
پیش جانان ای دل از جان دم مزن ۱
زخم اگر داری دل از مرهم بشوی
درداگر داری ز درمان دم مزن ۲
گل اگر چینی منال از زخم خار
وصل اگر جوئی ز هجران دم مزن ۳
آن کمال ابرو گرت قربان کند
زیر تیغش باش قربان دم مزن ۴
از سروسامان چه گوئی نزد یار
سر فدایش کن ز سامان دم مزن ۵
دل منور ساز از نور علی
وز فروغ مهر تابان دم مزن ۶
پیش جانان ای دل از جان دم مزن ۱
زخم اگر داری دل از مرهم بشوی
درداگر داری ز درمان دم مزن ۲
گل اگر چینی منال از زخم خار
وصل اگر جوئی ز هجران دم مزن ۳
آن کمال ابرو گرت قربان کند
زیر تیغش باش قربان دم مزن ۴
از سروسامان چه گوئی نزد یار
سر فدایش کن ز سامان دم مزن ۵
دل منور ساز از نور علی
وز فروغ مهر تابان دم مزن ۶
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۶
۱۹۴
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۲۰ - ای ماه رویت چون مهر تابان
گوهر بعدی:شماره ۲۲۲ - ذره از مهر تابان دم مزن
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
