هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه و توصیفی است که در آن شاعر از احساسات خود نسبت به معشوق سخن میگوید. او از طبیعت و عناصری مانند گندم، بینج، کوه و دشت برای بیان عمق احساساتش استفاده میکند و تأکید میکند که بدون معشوق، زندگی برایش معنایی ندارد.
رده سنی:
15+
این شعر دارای مفاهیم عاطفی و عاشقانهای است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان شاعرانه و استعارههای طبیعی ممکن است نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی احساسی داشته باشد که معمولاً در نوجوانان و بزرگسالان یافت میشود.
شماره ۱۵۱ - خجیره کیجا، هیٰا هیٰا شُومّی کو
خجیره کیجا، هیٰا هیٰا شُومّی کو
گندم به دِرُو، بینج بَنِشٰا شومّی کو ۱
کره سنگه دشت، بارگیرمه خاطِر تو
اراده به کوه دارمه، نَشُومَهْ بی تو ۲
گندم به دِرُو، بینج بَنِشٰا شومّی کو ۱
کره سنگه دشت، بارگیرمه خاطِر تو
اراده به کوه دارمه، نَشُومَهْ بی تو ۲
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۲
۱۰۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۵۰ - سه چیز به دَنی، دِلهاره آوره سُو
گوهر بعدی:شماره ۱۵۲ - امیر گنه: دشت پازوار خجیره
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
