درباره امیر پازواری

شیخ العجم امیر پازواری معروف به امیر الشعرا و امیر مازندرانی و با تخلص امیر (زاده: قرن ۹ ه‍.ش در منطقه پازوار در حومه بابل مازندران) شاعر و عارف نامی مازندرانی که در طبرستان به کسب علم پرداخت. وی از پیروان شیعه دوازده‌امامی بود. عمدهٔ شهرت وی به واسطه اشعار عاشقانه و عارفانه است. یکی از روایاتی که در مورد اوست این مطلب است که او پس از تصرف مازندران به دست شاه عباس صفوی به وی پیوست و از شاه القابی دریافت کرد. به‌گفته دانشنامه ایرانیکا وی شخصیتی مشکوک‌الوجود است و مشخص نیست آیا همچین شخصیتی واقعا وجود داشته یا اینکه اشعار وی را دیگران برایش نوشته‌اند. پس از مرگ شاه عباس او به پازوار بازگشت و تا آخر عمر در آنجا زیست؛ روایتی نیز نقل می‌کند که وی ملک‌الشعرای دربار خیرالنساء بیگم مادر شاه‌عباس بوده و در پیش از جلوس شاه‌عباس نیز در دربار صفویه نقش برجسته‌ای داشته. بنا به گزارش دانشنامه ایرانیکا امیر پازواری شخصیتی نیمه افسانه‌ای است که گزارش منطقی و هماهنگی درباره او وجود ندارد
در ویکی پدیا بیشتر بخوانید

آثار ویدئویی و صوتی مرتبط با این منبع
شماره ۱ - سی وٰارْ بِهْ بِلِنْدیمِهْ، سی وٰارْ بِهْ کُوتٰا شماره ۲ - سَرْ زَرّینْ کِلٰا دٰارْنِهْ مِهْ سُورِهْ بٰالٰا شماره ۳ - مِنْ بَمِرْدِهْ رُوزْ خٰاکْ رِهْ سَرْ پٰا شِسْتیمٰا شماره ۴ - صِرٰاحی گِرْدِنْ مُونِنْدِ مٰاهِهْ کیجٰا شماره ۵ - مِثْلِ مَسًهْ گُوکی دٰایِمْ چٰاقِهْ کیجٰا شماره ۶ - واهْ کاکِلْ مشکین به گردِ عِذارکِت شماره ۷ - دُومِهْ دِچِشْمُونِ تِهْ، ابرو هِلالْ کِتْ شماره ۸ - زَنْگی دیمه گرد گله باغ بزو تخت شماره ۹ - مشکی به ته دوش کلا بزوئه چی سخت شماره ۱۰ - مَجْنُونْ صِفِتْ گِرْدِسْمِهْ هِوایِ شِهْ دوُسْتْ شماره ۱۱ - اَمیرْ گِنِهْ سَر دٰارْمِهْ، شَیدای شِهْ دوُسْتْ شماره ۱۲ - اَمیرْ گِنِهْ تِهْ عِشْقْ هَکِرْدِهْ مِرِهْ مَسْتْ شماره ۱۳ - گِلِ من بنه روز دکاشتمه شه دست شماره ۱۴ - دٰارْمِهْ دِشِشِ مِهْرْرِهْ مَشْتْ شماره ۱۵ - تِهْ مِهْرْوَرْزِمًهْ، تا اُسْتِخُونْ بَوّوِهْ خِشْتْ شماره ۱۶ - اَمْروُزْ بَدیمِهْ سَرْ دَکِرْدْ چٰادِرِ عاٰجْ شماره ۱۷ - بِلْبِلْ صِفِتْ بَدیمهً هِواٰی تِهْ رُخْ شماره ۱۸ - شیرینْ خَنْدِهْ تٰا لَعْلْ رِهْ عَقیقْ جِدٰا کِرْدْ شماره ۱۹ - نٰابَتُوّ مِهْ کِهْ تِهْ مِهْرِهْ‌وَرْزی نُو کِرْدْ شماره ۲۰ - مَجْنُونْ صَفِتْ تِهْ وَرْشُو وُ رُوزْکَشِمْ دادْ شماره ۲۱ - اَمیرْ گِنِهْ دَسْتِ فَلِکْ دٰاد وُ بی‌داد شماره ۲۲ - اَمیرْگِنِهْ کِهْ تِهْ چِشْ نَرْگِسِهْ یٰا جٰادْ؟ شماره ۲۳ - بَخْتی کِهْ جَمْشیدْ دٰاشْتِهْ اَمِهْ دَرْجا کِرْدْ شماره ۲۴ - اَمیرْ گِنِهْ: حٰالِ سَکِراتْمِهْ گُوهِرْ! شماره ۲۵ - اَمیرْ گِنِهْ: حٰالِ سَکِراتْمِهْ گُوهِرْ! شماره ۲۶ - بِوٰارِمْ بِوٰارِمْ، چَنْ زَنّی بِهْ مِهْ‌سَرْ؟ شماره ۲۷ - اَمیر گِنِهْ: مِهْ دُورْ بَرِ سییِهْ آخِرْ شماره ۲۸ - اَمیرْ گِنِهْ اُونْطُورْ بِهْ تُو دٰارْمِهْ آزیز شماره ۲۹ - مِهْ جٰانْ! مِنْ تِرِهْ داٰرْمِهْ، تُویی مِرِهْ داٰرْ شماره ۳۰ - اَمیرْ گِنِهْ: دٰادْ بِهْ دَسِّ بی بِقٰا یٰارْ شماره ۳۱ - پَئیزْ پَجِنی، ویهارِهْ مٰاهْ رهْ یاد دارْ شماره ۳۲ - قالی سرنِشینْ (سر نیشتی) کُوبِ تِری‌رِهْ یاد دارْ! شماره ۳۳ - نِماشْتِرْ (سرا) سَرْ هِوا زمینْ بییهْ ترْ شماره ۳۴ - گُوهرْ گِلِهْ دیمْ، مِهْ گِلِهْ دیمِهْ گُوهِرْ! شماره ۳۵ - غَلْیُون خارْهَکِنْ گُوهِر به مثلِ شَکِرْ شماره ۳۶ - شومّه مَحْشِرْ روزْ به درگاهِ دادارْ شماره ۳۷ - امیر گِنِهْ: مِهْ دِلْ‌رِهْ بَوِردی، بازآرْ شماره ۳۸ - شاه‌زادِه سَلومُ و صَد سَلومُ و دیدارْ شماره ۳۹ - شاهُونْشاهِهْ که نیشْتِ بیِهْ حَوضِ کوثرْ شماره ۴۰ - اَمیرْ گِنِهْ: سی چینْ بِهْ کِلٰالِه‌یِ سَرْ شماره ۴۱ - هزار پارِهْ شهْر بُو، چه کِرمُونْ چه شیرازْ شماره ۴۲ - چنگیزْ شاهْ تنه چنگ ره ساز هاکِنِهْ سازْ شماره ۴۳ - گُوهِرْرِهْ خِدا دِیافِربیِهْ چُونْ بازْ شماره ۴۴ - سَرْرِهْبَشِسّی، لَچکْ رِهْ هاکِرْدی لَسْ شماره ۴۵ - امیر گنه: مه تنْ‌رِهْ تِفاکَشی کَسْ شماره ۴۶ - امیرْ گنه: هر کسْ عَقْلْ دارنه هَدیوَسْ شماره ۴۷ - اَگِرْ مُسَلْمُونی، نَکِنْ مه سَرِقَسْ! شماره ۴۸ - هَرْ شُو که ته عشقْ بُونِه مِرِهْ هم آغوشْ شماره ۴۹ - امیر گنه: مه سوُته دِلْ ته جَفاکَشْ شماره ۵۰ - پئیزْ بَپچْ وُ بالا خِدارِهْ هارِشْ شماره ۵۱ - مِنْ بَمِردِهْ روزْ لاشْ رِهْ منه صحرا کَشْ شماره ۵۲ - نِما شونِهْ سَرْ ویشهْ بَئییهْ خاموشْ شماره ۵۳ - سییُو شبه رِهْ مُونِنه (موندنه) ته دِ تا چِشْ شماره ۵۴ - چِلاوْ (چلو)، چه خِشِهْ هَر دمْ دئیرهْ وارشْ شماره ۵۵ - مِهْ تِکْ دَکِتِهْ اَمْشُو دَئیره وارِشْ شماره ۵۶ - امیر گِنِهْ:‌ای گُوهِرْ، منه پَری‌وَشْ شماره ۵۷ - بسا ته تِرِه اُونطورْ که وِسّه صانِعْ شماره ۵۸ - امیر گِنِهْ:‌ای دوُنِ زبونِ طامِعْ! شماره ۵۹ - اَمْروُزْ نُوورِ گِلْ رِهْ بَدیمه ته باغْ شماره ۶۰ - سیاهی سَرْ، خطْ اَلِفِهْ ته زِلْفْ شماره ۶۱ - سیاهی سَرْ، خطّ اَلِفِهْ ته زِلْفْ شماره ۶۲ - امیر گِنِهْ: که دارْمِهْ هِوایِ ته عِشْقْ شماره ۶۳ - سه تا چینّه کا داشتْمه خجیروُ خارکْ شماره ۶۴ - گِتْمِهْ: بَوِرْزِمْ مهرِتهْ گُوهِر پاکْ شماره ۶۵ - امیر گنه: مه دِلْ‌رِهْ بئیتهْ ته واکْ شماره ۶۶ - وَنُوشه رِهْ گِمٌهْ چییهْ ته دامِنِ چاکْ؟ شماره ۶۷ - بالا خدنگْ،‌ای زُبْده سنگْ، دلْ شوآهنگْ شماره ۶۸ - نماشْترْ سَرا که خُور دِگاردنهْ رنگْ شماره ۶۹ - اَطْلَسْ دپوستی دامنْ بُو شا، کَمرْ تنگ شماره ۷۰ - فلکْ بَگرْسَهْ خنهْ هَکردهْ پامالْ شماره ۷۱ - تو نَسلِ اُونشاهی بغضْ نداشته شه دلْ شماره ۷۲ - اُون که بنهْ روزْ با تو بوییهْ مایلْ شماره ۷۳ - امیر گنه: مه وَرْ نوویهار، بیّیه لیْلْ شماره ۷۴ - یا علی گمّهْ سُو دَکفهْ منه دلْ شماره ۷۵ - امیر گته: یک‌باری جُوون بَووئمْ شماره ۷۶ - رُخصتْ هاده که من ته قربونْ بَئوئمْ شماره ۷۷ - اسیرِ زلفِ عَنبرْاَفشونْ بئوئمْ شماره ۷۸ - آشفته‌ی اون موی افشون بَووئمْ شماره ۷۹ - مه دلْ همه خانهْ ته قربونْ بَووئمْ، شماره ۸۰ - سوداییِ لَعلِ بَدخْشون بَووئمْ شماره ۸۱ - دَسْتِ ته کافِرْ، نامُسَلْمونْ بَوُوئمْ شماره ۸۲ - اَبْرْ نِهِلِّهْ ماهْ رِهْ هِلالْ بَوینِمْ شماره ۸۳ - بییَمِّهْ تنه باغِ گِلْ‌رِهْ بَچینمْ شماره ۸۴ - امیر گته: ماه دَه وُ چاره ته دیمْ شماره ۸۵ - یاربْ بوینمْ دولتْ‌رِه من به ته کومْ، شماره ۸۶ - هر سِوا که خوؤ در بییِهْ ما ته، ته دیمْ شماره ۸۷ - عشقْ اونْ عشقه که رُسوا مَجی به عالِمْ شماره ۸۸ - حمّوم شونی دُوستْ، مره هَم بَوْ بییارِمْ شماره ۸۹ - عهدْ بکِرْدِمِهْ بی تُو نَرْگِسْ نکارِمْ، شماره ۹۰ - عهد بَکِرْدِمِهْ ته لُو شه بِنْ گُوم نَیِرِمْ شماره ۹۱ - دِلْ که با وِصالْ خو بکرد بُو اَندی تُومْ شماره ۹۲ - تو شاهْ مُرتضایی، مرتضانه ته نُوْمْ شماره ۹۳ - من ته وَرْ عالمْ درد وُ واکْ بَچینِّمْ شماره ۹۴ - امیر گنه: عاشقمه ته از زر و سیم شماره ۹۵ - نماشونه سر ویشهْ بَئیهْ روشِنْ شماره ۹۶ - میراث منه مهر و بفا وَرزییِنْ شماره ۹۷ - اُونْ صورتگِرونْ که صورتهٰا کَشیینْ شماره ۹۸ - خِتا و خُتَنْ، تا هندوستان پائینْ شماره ۹۹ - امیر گنه: چی کالهْ رَحْمْ دارمه یارونْ! شماره ۱۰۰ - من عاشِقِ اونْ زِلْفِمه، که خَمْ دارنه یارونْ! شماره ۱۰۱ - امیر گنه: ذاتِ بِلْبِلْ دارمه یارونْ! شماره ۱۰۲ - مسافر راه کربلا مه یارون! شماره ۱۰۳ - امروزْ چَنْ روزهْ یاررِهْ ندیمه یارون! شماره ۱۰۴ - بَخِرْ گَرْدِ راهُ و نَخِرْ نامردِ نون شماره ۱۰۵ - امیر گنه: اینْ سَرْکه سَر پُوشِهْ یارون! شماره ۱۰۶ - امیر گنه: دینِ عربْ دارمه یارون! شماره ۱۰۷ - ته دِگیسُوونْ مشکِ پتییه یارون! شماره ۱۰۸ - چه فتْنوئه ته چشْ که نَشومَه خو من شماره ۱۰۹ - وَرفِ گُله ره دیمه که لارْ ره وارن شماره ۱۱۰ - دوستْ ره دیمه که آمِل کیچه وارن (آرن) شماره ۱۱۱ - مه دلْ با ته جٰا عهد هاکرد بی و پَیْمنْ شماره ۱۱۲ - قافْ، قَندهْ تنه لُو به هدیه دپاتنْ شماره ۱۱۳ - مه دوستْ به سُرعَتتْ، اسبِ بدوُرهْ موننْ شماره ۱۱۴ - ای ماهرخِ سروقدِ سیمین تَنْ! شماره ۱۱۵ - ناتُومه ته مهره‌ورزی ره دلْ هَئیتنْ شماره ۱۱۶ - تیر بزه مرهْ کُومْ نییه نُومه گیتنْ شماره ۱۱۷ - ای لارِ کوهْ نیشتمهْ یارِ دَر بییِنْ شماره ۱۱۸ - امیر گنه: ته غمزه مرهْ مَصٰافنْ شماره ۱۱۹ - امیر گنه:‌ای کافِرِ بی بفٰافنْ شماره ۱۲۰ - مه حاصله ته غمْ خردن و اندوتن شماره ۱۲۱ - امیر گنه: تا مهرهْ‌ورزی آموتن شماره ۱۲۲ - شایستهْ مره ته قدمِ گَرْدْ بیینْ شماره ۱۲۳ - امیر گنه: بی یار به دنی دویین شماره ۱۲۴ - امیر گنه: اون یار ره نشینه داشتن شماره ۱۲۵ - اون روز که بلقیس آخرت در شیینْ شماره ۱۲۶ - خوشواش (خشه واش) کوه، هر گوشه لارِهْ یارونْ! شماره ۱۲۷ - سکندر کو؟ دارا کوئه؟ کوئه بیجن؟ شماره ۱۲۸ - تهْ صَیدی وُ مِجِمه وَلٰا وَلٰا منْ شماره ۱۲۹ - به بازی نردْ دوست دلْ بیته آیین شماره ۱۳۰ - اندی خشه روز هوا بییمو بارون شماره ۱۳۱ - آهو دیمه چرسّه لار بیابون شماره ۱۳۲ - امیر گنه: مه سالْ اگر که نودْ بو شماره ۱۳۳ - یگرنگِه دوستِ مهرورزی گریه می‌بو شماره ۱۳۴ - اشون باختمه، خود دیمه دَیْ بیامو شماره ۱۳۵ - امیر گنه: تا که فلک ره سرها بو، شماره ۱۳۶ - امیر گنه: اون ره نظرِ خدا بو شماره ۱۳۷ - دَکْتمهْ تنه درو نَنْوازنّی تو شماره ۱۳۸ - شه‌زاده، تره ایزد ذاتْ باتْ بو! شماره ۱۳۹ - قَراشِل تره دایمْ به سونِ باد بو! شماره ۱۴۰ - ته روشن چلا سوکنّه سون نیر بو! شماره ۱۴۱ - گر دوست شه دست ره ته سر بما لنّی بو شماره ۱۴۲ - دَر رَزْمْاَرْ رُستمْ ته برگه پُوش کشیبّو شماره ۱۴۳ - تو خجیرۀ دوستی و خجیره ته خو شماره ۱۴۴ - نما شترِ سَرْ دَیْمِهْ پلِ میون رو شماره ۱۴۵ - هِزاروُ یِشکْ اِسْمْ اوّلْ دنیا بیامُو شماره ۱۴۶ - چی بُولارجونْ، مازندرون بئی بو شماره ۱۴۷ - چِلُویی دوسْ مه، هر دم چِلُو دَری تو شماره ۱۴۸ - سیُو چِشْ، کَمونْ برفِهْ، مه لارِ آهو شماره ۱۴۹ - آدم واش نسیه، سزّه درآوره کو شماره ۱۵۰ - سه چیز به دَنی، دِلهاره آوره سُو شماره ۱۵۱ - خجیره کیجا، هیٰا هیٰا شُومّی کو شماره ۱۵۲ - امیر گنه: دشت پازوار خجیره شماره ۱۵۳ - امیر گنه که دشت گیرمه پازواره شماره ۱۵۴ - دریوی کنار (دله) بدیمه یک ستاره شماره ۱۵۵ - ندومه که چل بهتره یا چلیجه شماره ۱۵۶ - انّه (اندی) داره وارش هدامه شه گلا (گیلا) ره شماره ۱۵۷ - بلبل میچکا، نرو مره غم دارنه شماره ۱۵۸ - یارون بوینین پیر زناچه مونه دارنه شماره ۱۵۹ - امیر کلای او، بوینین چه چایی دارنه شماره ۱۶۰ - امیر بوته که ماه ره غبار بئیته شماره ۱۶۱ - امیر کلا اتا (یتّا) نفته روش بدیمه شماره ۱۶۲ - بلنده نفارْ نیشتمه ایروونه شماره ۱۶۳ - خجیره کیجا، من ته ادایِ میرمه شماره ۱۶۴ - امیر گنه: این کُوهْنه دنی ره کُورمهْ؟ شماره ۱۶۵ - اُونجه که بئوتی هِرسْ، من بپامهْ شماره ۱۶۶ - دٰارِ بلندْی اسّامه منْ به لُوشه شماره ۱۶۷ - ونهْ سر جُور بُورمْ، مرْ حال دَنیهْ شماره ۱۶۸ - خجیره کیجا وعده نده که امّه شماره ۱۶۹ - امروز چن روزه، دوسّ گمون ندارمه شماره ۱۷۰ - شش درم دونه، وه کتراره کورنه؟ شماره ۱۷۱ - کیجا شه سِرِهْ، ونگْ کِنِّهْ (کِرْدِهْ) شه سیکٰارِهْ شماره ۱۷۲ - نَدوُمَه چِشی (چه شی) بووَم که لٰالْ بئیمِهْ شماره ۱۷۳ - اَمِلْ تش هیره (ایره)، نور و کجور بسوزه شماره ۱۷۴ - نما شترسرا، وِرْگ دکته صحراره شماره ۱۷۵ - الهی تنه رو بکشه شماله شماره ۱۷۶ - دِنْیا ره بفانیه، بقا ندارنه شماره ۱۷۷ - امروز دشته سر، بدیمه شه کیجاره شماره ۱۷۸ - ته عشقه که عالم‌ره هکرده آگاه شماره ۱۷۹ - امیر گنه: دوستْ کانِ نواته لو، ته شماره ۱۸۰ - تیرنگْ بدیمه، ویشهْ دَریمْ نیشت بیِهْ شماره ۱۸۱ - ویهار درآمو، تی تی (شکوفه) بدیمه داره شماره ۱۸۲ - سی داغ به منه دل دره ته ابرویه شماره ۱۸۳ - سربازمّه ته عشق، هرچی بونه بووئه شماره ۱۸۴ - یارون و دوستون، اندی نکنین مُونّه شماره ۱۸۵ - ونوشه که در بموئه نوویهاره شماره ۱۸۶ - کوک ره بدیمه، سروسّه جویباره شماره ۱۸۷ - ته بخت و دولت، به چل پر دِماسه! شماره ۱۸۸ - خنده خنده با من هکرده حکاته شماره ۱۸۹ - امیر گنه: مه دردِ دِل دوا، تِهْ شماره ۱۹۰ - سَرْره بشسّی، زلف کنّه کینه کینه شماره ۱۹۱ - ته چیره به خوبی، گلِ آتشینه شماره ۱۹۲ - بلبل به گل دورو گل به بلبل دوره شماره ۱۹۳ - امروز سر راه بدیمه یک درْدونه شماره ۱۹۴ - سَرِ بمیرم، سَرون ونه وَنوشه شماره ۱۹۵ - من قلندروار شومّه سر دروازه شماره ۱۹۶ - آیینه به ته روئه، زلالْ نمنه شماره ۱۹۷ - بالْ ره تُو نده، طاقتِ تُو ندارمه شماره ۱۹۸ - موسیٰ کوهِ طورْ بهشْته شه عصارهْ شماره ۱۹۹ - شاهونشاهه که وه همه سان نمنه شماره ۲۰۰ - دریویِ میونْ بدیمه یک ستاره شماره ۲۰۱ - امیر گنه: گشت «لیته کُوه» خجیره شماره ۲۰۲ - واجب‌الوجودِ عَلَم الاسمامه شماره ۲۰۳ - امیر گنه: گشت کرْدمهْ تمومِ کوه ره شماره ۲۰۴ - محمّد ره خدا چنّه جوون بساته شماره ۲۰۵ - دماوند کوه، سامون لاریجونه شماره ۲۰۶ - دل رهْ گمّه که، غمْ نخرْ چاره نیه شماره ۲۰۷ - اول بسم‌الله گمّه نوم (اسم) خداره شماره ۲۰۸ - بونّه (ُبُوردمه) غریبی، غریبی چنده زئینه شماره ۲۰۹ - صد ساله که من در این دنی دئیمه شماره ۲۱۰ - ککّی گنه: من فرزندِ آدمیمه شماره ۲۱۱ - آهو نیمه که کَتمْ بچینم (بَئیرم) داره شماره ۲۱۲ - کجه شونی مه سرخه گلِ نشونه؟ شماره ۲۱۳ - دشمن به اونچه دکَتْ تهْ، بنتونه شماره ۲۱۴ - نَدوّمه که این قالبْ بساتن چیه؟ شماره ۲۱۵ - ملّا دره که دایِم با نمازه شماره ۲۱۶ - دیشو باختمه، خودیمه ته چشمون‌ره شماره ۲۱۷ - کیجا، ته ریکا، کیجا تنی ریکامه شماره ۲۱۸ - گلْ ونهْ مره، بو کنهْته پَنّونه شماره ۲۱۹ - سه دنی مرهْ، لاپه نده، مشت هاده شماره ۲۲۰ - یا علی، گمّه بلندهْ ته آوازه شماره ۲۲۱ - خجیره کیجا، ته جمه نارنجیه شماره ۲۲۲ - امیر گنه که، خنهْ باتْمه اُونهْ شماره ۲۲۳ - گوهر گلهْ دیمْ بنّه ته هماسّه لوئه شماره ۲۲۴ - کَرهْ سنگهْ دَشتْ، چشمه دَرْ بیمُو لارهْ شماره ۲۲۵ - ته واسرّه که زردُو ضعیف و زارْمهْ شماره ۲۲۶ - ستاره بلنْ بلنْ تری ستارهْ شماره ۲۲۷ - امروزْ چَنْ روزهْ، مه بلبلْ نادیاره شماره ۲۲۸ - شاهو نشاهه که اشرف ره جا بساته شماره ۲۲۹ - امیر گنه: سِرْ دیمه سَیرِ بهاره شماره ۲۳۰ - مه ورْدهْ علی، نالمّه شه آقاره شماره ۲۳۱ - تعریفْ کمّه چَنْ چیزره چنون خجیره شماره ۲۳۲ - امیر گنه: گشتِ بدنْ جای حُوره شماره ۲۳۳ - سلومْ هدامه شه دُوستِ پری‌روره شماره ۲۳۴ - قروُون شاهِ دُلدُلْ سوار که زَرّین طوره شماره ۲۳۵ - مَرْدمْ گَشتِ لارْ شُوئنْ (شونن) منْ لارْ بمُوره شماره ۲۳۶ - امیر گنه: دوستْ دارمه یکی چه حوره شماره ۲۳۷ - منهْ دلْ‌ره تو دارْنی که یادتْ نییهْ شماره ۲۳۸ - هر جا که دلْ آشوبه وُ دادْرَس ْ (دست‌رس) نییهْ شماره ۲۳۹ - امیر گنه: یارْ دارمه که پری ذاته شماره ۲۴۰ - امیر گنه: یار دارمه که پری‌ذاته شماره ۲۴۱ - ته زلفْ ره خدا حَبْل المَتینْ بساته شماره ۲۴۲ - ته صورتْ ره یکتا لَیْلِ سو بساته شماره ۲۴۳ - ته زلفْ ره خدا لامْ اَلفْ لا بساته شماره ۲۴۴ - کمینْ شُوئه که جَورْ نَکشیمْ اما ته؟ شماره ۲۴۵ - هر گاه که بُناگوش بَکشی کَمُون ته شماره ۲۴۶ - زلْفِ گلمْ که حَبَلُ الْمَتینِ یٰاره شماره ۲۴۷ - امیر گنه: بَسُوتمهْ چه سُوته دٰارهْ شماره ۲۴۸ - خراکْ نَپرْسنی وُ مه حٰالِ زٰارهْ شماره ۲۴۹ - تَرْسمهْ بنایِ اَجْلْ ره دیاره شماره ۲۵۰ - زمونهْ مره هَرْ دَمْ کشاکش گیره شماره ۲۵۱ - منْ اونْ طفلْ ره مُونّمهْ که مار بمیره شماره ۲۵۲ - یاری نَکردی، جُزْ ره مه جٰا چه گیتی؟ شماره ۲۵۳ - دیروزْ بَشیمهْ دوستِ دریچه وابی شماره ۲۵۴ - ته دولت و ته سعادتِ صراحی شماره ۲۵۵ - تا ته قلمِ قُدرتْ، به ساعد دایی شماره ۲۵۶ - سوگندْ خرمه دوستْ، ته دْ چشَ سیاهی شماره ۲۵۷ - امیر گنه: مه غنچه‌ی نوویهاری شماره ۲۵۸ - دِ جا عشرتْ بو، چنگ و صدای نایی شماره ۲۵۹ - کَمنّه مشک و عنبر، عَرقْ گلویی شماره ۲۶۰ - سی داغْ به منه دلْ دَره ته ابرویی شماره ۲۶۱ - شاهْ نیشته، شرابْ خرْنه به جامِ شاهی شماره ۲۶۲ - سَرْ ره بَشسّی، زُلْفُونْره غیشْ بساتی شماره ۲۶۳ - چَنّه هامجِمْ ته سره‌یِ دیاری شماره ۲۶۴ - دلْ دارْمه یکی، کُورهْ پرْ آتش بویی شماره ۲۶۵ - زَمونه مرهْ هَرْدَمْ کشاکَشْ بویی شماره ۲۶۶ - اَیْ خُویِ خمارْ ته سَرْ به بالشْ بویی شماره ۲۶۷ - یک وَلْگِ گل، گو به باغِ تهْ نَوویی شماره ۲۶۸ - امیر گنه: هر کَسْ به دَنی دَوُویی شماره ۲۶۹ - هرگز سخنِ کَسْ به کَسْ یار نُوویی شماره ۲۷۰ - انشالله اَلمْ نَوینمْ ته هَلی و شکُوبی شماره ۲۷۱ - دْسیُو سوارْ دیمه کنارِ رویی شماره ۲۷۲ - ویهارْ دَرْآمو، می‌نسیم دَرْآیی شماره ۲۷۳ - اَرْ تَختِ سُلَیْمُونْ به منْ هادنْ جایی، شماره ۲۷۴ - گلِ وَلگْ ته جا گَرْ هاکنهْ نخاری شماره ۲۷۵ - خوبون و خجیرونْ دیمه بیشماری شماره ۲۷۶ - ابْر رهْ دیمه شَمسْ ره دَپیتْ چادرْ خویشی شماره ۲۷۷ - امیر گنه: عاشقمهْ گلاله خویشی شماره ۲۷۸ - ای شیرینْ زبونْ، نازکْ رفتار، چه کیشی؟ شماره ۲۷۹ - بَکُوشته مره ته کجکِ یکدوشی شماره ۲۸۰ - مه مَثل به اونْ یارْ بَوُوئنْ به خویشی شماره ۲۸۱ - امیر گنه: عاشقمهْ علی دوستی شماره ۲۸۲ - تو شیرین‌تر اَز قندی، بلکه نواتی شماره ۲۸۳ - امیر گنه: حَیرونمهْ، نیه حیاتی شماره ۲۸۴ - حاشا که تنه ندیینْ طاقتْ بُویی شماره ۲۸۵ - خارهْ چشمِ یارْ، خو بکردهْ آیی وی شماره ۲۸۶ - سَرْ رهْ بشسّی، زلفْ ره برُو بساتی شماره ۲۸۷ - یُوسف صفتْ چاهِ بنْ مأوا بساتی شماره ۲۸۸ - اونْ روزِ اَزلْ که بنای دَنی بی، شماره ۲۸۹ - امیر گنه: دستِ فَلک وایی وایی! شماره ۲۹۰ - پشمالی وشکومه ته شروبره مایی شماره ۲۹۱ - چکنْ چکنْ چیرهْ عَرقْ یا گلُویی؟ شماره ۲۹۲ - امیر گنه: این ره که دَنی بکاشتی شماره ۲۹۳ - زنگی دیمه که سرچشمه‌ی حیات بویی شماره ۲۹۴ - امیر گنه: که تو خجیرونِ شاهی شماره ۲۹۵ - نَدوُمّه منی قالب بساتنْ چی بی؟