هوش مصنوعی:
شاعر در این شعر از احساس پشیمانی و ندامت خود سخن میگوید و از بیقراری و بیتابی خود در عشق یاد میکند. او از بیخوابی و بیداریهای شبانه و بیمزگی زندگی بدون معشوق مینالد.
رده سنی:
15+
محتوا شامل مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که درک آن برای کودکان دشوار بوده و مناسب سنین بالاتر میباشد.
شماره ۱۷۲ - نَدوُمَه چِشی (چه شی) بووَم که لٰالْ بئیمِهْ
نَدوُمَه چِشی (چه شی) بووَم که لٰالْ بئیمِهْ
انگِشْتِ کِلُو بیمٰا، زِغالْ بئیمِهْ ۱
اِسٰا که شِهْ خویِ جٰا بیدارْبئیمِهْ
بی مزِّه مزیِّرْ، بیمٰا، بیغارْ دئیمِهْ ۲
انگِشْتِ کِلُو بیمٰا، زِغالْ بئیمِهْ ۱
اِسٰا که شِهْ خویِ جٰا بیدارْبئیمِهْ
بی مزِّه مزیِّرْ، بیمٰا، بیغارْ دئیمِهْ ۲
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۲
۹۹
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۱ - کیجا شه سِرِهْ، ونگْ کِنِّهْ (کِرْدِهْ) شه سیکٰارِهْ
گوهر بعدی:شماره ۱۷۳ - اَمِلْ تش هیره (ایره)، نور و کجور بسوزه
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.