هوش مصنوعی:
متن بیانگر غم و اندوه شاعر از وضعیت نابسامان و ناراحتکنندهای است که در دشت و کوه و صحرا مشاهده میکند. شاعر از نالههای خود و دیگران سخن میگوید و احساس اسارت و درماندگی را توصیف میکند.
رده سنی:
15+
متن حاوی مضامین غمانگیز و نالههای روحی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال سنگین باشد. درک این مفاهیم نیاز به بلوغ عاطفی دارد.
شماره ۱۷۷ - امروز دشته سر، بدیمه شه کیجاره
امروز دشته سر، بدیمه شه کیجاره
اِزّالْ دَوِسِّهْ، دِساله گوکزاره ۱
وِسِّهْ (واسِرْ) دَوِنِّهْ بندهْ پیوُنْ ورزارهْ
ناله بَزِنِمْ، دَشت وُ کوه وُ صحرارِهْ ۲
اِزّالْ دَوِسِّهْ، دِساله گوکزاره ۱
وِسِّهْ (واسِرْ) دَوِنِّهْ بندهْ پیوُنْ ورزارهْ
ناله بَزِنِمْ، دَشت وُ کوه وُ صحرارِهْ ۲
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۲
۹۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۷۶ - دِنْیا ره بفانیه، بقا ندارنه
گوهر بعدی:شماره ۱۷۸ - ته عشقه که عالمره هکرده آگاه
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
