هوش مصنوعی: متن بالا بیانگر احساسات شاعر دربارهٔ تنهایی و درد درونی است. شاعر با استفاده از تصاویر طبیعی مانند گل و قطرهٔ آب، احساسات خود را بیان می‌کند و از ناله‌های بی‌پاسخ خود سخن می‌گوید.
رده سنی: 15+ متن دارای مفاهیم عاطفی و انتزاعی است که ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و زبان شاعرانه نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.

شماره ۲۶۷ - یک وَلْگِ گل، گو به باغِ تهْ نَوویی

یک وَلْگِ گل، گو به باغِ تهْ نَوویی
یکی قطرهْ اُو چی کَمْ بَوّه درْیُویی؟ ۱

امیر گنه: این دَرْدْ به دلْ چُونْ دَوُویی
نالشْ کمّه که کُوکْ نَکردْ بوئه کویی ۲
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۲
کانال گوهرین در ایتا
۹۴
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۲۶۶ - اَیْ خُویِ خمارْ ته سَرْ به بالشْ بویی
گوهر بعدی:شماره ۲۶۸ - امیر گنه: هر کَسْ به دَنی دَوُویی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.