هوش مصنوعی:
در این متن شاعر به روز ازل اشاره میکند که دنیا بنا شده بود و خورشید و ماه در آسمان میدرخشیدند. او از وجود پری و آدمی سخن میگوید و بیان میکند که صد سال پیشتر، عشق او و معشوقش یکی بوده است.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عرفانی و تاریخی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد. همچنین، درک برخی از اشارات اسطورهای و ادبی آن نیاز به دانش پایهای از ادبیات کلاسیک دارد.
شماره ۲۸۸ - اونْ روزِ اَزلْ که بنای دَنی بی،
اونْ روزِ اَزلْ که بنای دَنی بی،
شمس و قمرْ عالمْ ره بتّاونی بی، ۱
پری، آدمی، کس به دَنی دَنی بی،
صد سال پیشتر ته عشقْ مه جا یکی بی ۲
شمس و قمرْ عالمْ ره بتّاونی بی، ۱
پری، آدمی، کس به دَنی دَنی بی،
صد سال پیشتر ته عشقْ مه جا یکی بی ۲
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۲
۱۱۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۸۷ - یُوسف صفتْ چاهِ بنْ مأوا بساتی
گوهر بعدی:شماره ۲۸۹ - امیر گنه: دستِ فَلک وایی وایی!
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
