هوش مصنوعی:
این متن شعری است که در آن شاعر از درد فراق و دوری از معشوق شکایت میکند و از روزهای سخت فراق و انتظار برای وصال مینالد. او از اشکهایش که مانند باران میبارد یاد میکند و از معشوق میپرسد که چرا او را به انتظار کشیده است. شاعر همچنین آرزو میکند که عمر طولانی داشته باشد تا بتواند به وصال معشوق برسد.
رده سنی:
16+
متن دارای مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و مفاهیم شعری کلاسیک ممکن است برای گروههای سنی پایینتر دشوار باشد.
شماره ۵۹ - اَدی دَکِتِهْ تنه شییِنْ بیچارشْ
اَدی دَکِتِهْ تنه شییِنْ بیچارشْ
اَدی دَکِتِهْ مه دِلْرِهْ زار وُ نالِشْ ۱
اَشری (اسری) که مه چِشْ کَلِنِهْ سونِ وارشْ،
تُو شونی، کِرِهْ کِنّی مِنِهْ اِسْپارِشْ؟ ۲
چی بُو (چیوا) بَمِرْد بُومْ شوی وصالْ تنه کَشْ
چی بُو (چیوا) ندیووُمْ روزِ فراقرِهْ شه چِشْ؟ ۳
دِ وارنْگْرِهْ ته هرگَهْ دَئیرِ مٰا کَشْ،
درازْ کِنِّهْ عُمْرْرِهْ دُوسْ دِلُوی خِشْ ۴
اَدی دَکِتِهْ مه دِلْرِهْ زار وُ نالِشْ ۱
اَشری (اسری) که مه چِشْ کَلِنِهْ سونِ وارشْ،
تُو شونی، کِرِهْ کِنّی مِنِهْ اِسْپارِشْ؟ ۲
چی بُو (چیوا) بَمِرْد بُومْ شوی وصالْ تنه کَشْ
چی بُو (چیوا) ندیووُمْ روزِ فراقرِهْ شه چِشْ؟ ۳
دِ وارنْگْرِهْ ته هرگَهْ دَئیرِ مٰا کَشْ،
درازْ کِنِّهْ عُمْرْرِهْ دُوسْ دِلُوی خِشْ ۴
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۴
۱۱۵
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۵۸ - حیاتِه تِنِه نُومُ و نباته ته خِشْ
گوهر بعدی:شماره ۶۰ - ته جا اَرْبه شیر و هیر بَووُ سوُرِوَشْ!
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
