درباره امیر پازواری

شیخ العجم امیر پازواری معروف به امیر الشعرا و امیر مازندرانی و با تخلص امیر (زاده: قرن ۹ ه‍.ش در منطقه پازوار در حومه بابل مازندران) شاعر و عارف نامی مازندرانی که در طبرستان به کسب علم پرداخت. وی از پیروان شیعه دوازده‌امامی بود. عمدهٔ شهرت وی به واسطه اشعار عاشقانه و عارفانه است. یکی از روایاتی که در مورد اوست این مطلب است که او پس از تصرف مازندران به دست شاه عباس صفوی به وی پیوست و از شاه القابی دریافت کرد. به‌گفته دانشنامه ایرانیکا وی شخصیتی مشکوک‌الوجود است و مشخص نیست آیا همچین شخصیتی واقعا وجود داشته یا اینکه اشعار وی را دیگران برایش نوشته‌اند. پس از مرگ شاه عباس او به پازوار بازگشت و تا آخر عمر در آنجا زیست؛ روایتی نیز نقل می‌کند که وی ملک‌الشعرای دربار خیرالنساء بیگم مادر شاه‌عباس بوده و در پیش از جلوس شاه‌عباس نیز در دربار صفویه نقش برجسته‌ای داشته. بنا به گزارش دانشنامه ایرانیکا امیر پازواری شخصیتی نیمه افسانه‌ای است که گزارش منطقی و هماهنگی درباره او وجود ندارد
در ویکی پدیا بیشتر بخوانید

آثار ویدئویی و صوتی مرتبط با این منبع
شماره ۱ - وَالشَّمْسُ تِنِهْ چیروُئِهْ وَ ضُحیٰهٰا شماره ۲ - چِه مُونْگ وُ چِهْ خُورتیجِهْ، چِهْ روشِنْ روُجا شماره ۳ - دَرْآمُو ویهار و خُورْ بَئیتِهْ بٰالا شماره ۴ - امیرْ گِنِه تا چَندْ مِجِمْ وٰایی تِهْ وٰا؟ شماره ۵ - اَمیرْ گِنِه: منه دوستْ خُوشْ حٰالِهْ یٰانا؟ شماره ۶ - اَمیرْ گِنِهْ: دُوسْتْ وَرْ، بِهْ چِشْ هٰا کِنِمْ جٰا شماره ۷ - اَمیرْ گِنِهْ کِهْ یٰارَبْ خَزونْ مَریزٰا شماره ۸ - بِهْ سِرْخِهْ گِلِ سَرْ بِهِشْتی سُوسَنْ پٰا شماره ۹ - ای شه بخت سرهشندییه دیبا را شماره ۱۰ - ویلِهْ وَرْتِنِهْ خِنِهْ بیایمْ یٰانٰا؟ شماره ۱۱ - اَمیرْ گِنِهْ مِهْ دَسْتِهْ گِلِ سُورْ آسٰا شماره ۱۲ - هَرْگَهْ کِهْ مِنِهْ دُوسْتِ دِچِشْ‌شُونِهْ خٰوابْ شماره ۱۳ - خِدا دُونِهْ تِهْ نَدیینْ (نویینْ) بَیْمِهْ بیتٰابْ شماره ۱۴ - چَمِنْ بِهْ چَمِنْ، گِلْ بِهْ گِلْ، خٰالْ بِهْ خٰالْ کِتْ شماره ۱۵ - مَشْکینْ کَمِنْ، سیمینْ ذَقِنْ، لَعْلُ و یٰاقُوتْ شماره ۱۶ - دُوست دارِمهْ یِکی کِهْ هَمِهْ چی آرایستْ شماره ۱۷ - تِهْ جَیْدُوتِهْ صَدْرِهْ ویٰنِهْ هٰاکِنِمْ گَشْتْ شماره ۱۸ - مَرْدِمْ بِهْ تِهْ جٰا سِخِنْ گِنِنْ هِزٰارْ رَجْ شماره ۱۹ - اَشُونْ (دیشوُ) بَشِّنی یٰا سِهْ بِهْ اینْ دِلِ سُوجْ شماره ۲۰ - تِهْ عِشقْ پِرْکَسِ دِلْ رِهْ بِساتِه آمٰاجْ شماره ۲۱ - شَکِرْ خَنْدِهْ شِهْ لَعْلِ (لُویِ) عقیقِ جِدٰا کِرْدْ شماره ۲۲ - چینْ چینْ چییِهْ بِهْ گُوشِ بِنْ پیچ وُ تُو کِرْدْ؟ شماره ۲۳ - بِهْ عٰاشِقْ کُشی دُوسْتْ چِشْمُونْ‌رِهْ سییُو کِرْدْ شماره ۲۴ - گِلِ دَسْتِهْ، حَمُّومْ سَرِ زِلْفْ‌رِهْ وٰا کِرْدْ شماره ۲۵ - دَرْآمُو بِهْ حَمُّومْ، خِدْرِهْ بٰا صَفٰا کِرْدْ شماره ۲۶ - عَلَیْکِ سَلُومْ اُونْکِهْ دِلْ بُوبِهْ تِهْ دَرْدْ شماره ۲۷ - سِهْ چِی بِهْ دَنی کِهْ دِلْ دَرْ آوَرِهْ دَرْدْ شماره ۲۸ - اَمیرْ گِنِهْ میرْمِهْ شُو وُ روزْ همین دَرْدْ شماره ۲۹ - بِسٰاتِنِهْ تِهْ رُورِهْ بِسُونِ کٰاغِذْ شماره ۳۰ - اَمیرْ گِنِهْ: حُوری مَنِشْ شٰاهِ خٰاوَرْ شماره ۳۱ - اَمیرْ گِنِهْ: تُوفیقِ خِدٰایِ دٰاوَرْ شماره ۳۲ - کِدوُمْ بَندِهْ رُودِگٰارْ دِنی بِهْ این دَرْ؟ شماره ۳۳ - تٰا ایزِدْ بِسٰاتِهْ مٰازِرُونْ رِهْ نُووِرْ، شماره ۳۴ - اَمیرْ گِنِهْ: مِهْ مُونْگْ‌وُ خُورِ بِرٰابِرْ! شماره ۳۵ - دُوسْ بَدی مِرِهْ، دیم‌هٰاکِرْدی بِهْ دیوٰارْ شماره ۳۶ - نَدوُنْمِهْ کی جٰادوُهٰا کِرْدِهْ بِهْ طُومٰارْ شماره ۳۷ - سَودٰائیمِهْ تِهْ وٰا دَکِتْ کیچِهْ بٰازٰارْ شماره ۳۸ - شَ اْللّهْ دل بَسُوجی تُو به هیمه‌یِ نار شماره ۳۹ - مِنْ بَسُوتُومِهْ، سُوتِهْ دِلْ‌رِهْ نیٰازٰارْ شماره ۴۰ - گِلْ به اینْ خجیری نییِهْ وی اَوی خارْ شماره ۴۱ - اَیْ حُوریوَشْ مِسْتِهْ چَشْ، آهویِ لٰارْ! شماره ۴۲ - اَوی دُوسْ به گیتی بَسْ نِخارِهْ مِهْ‌کٰارْ شماره ۴۳ - نیشْتِمِهْ سَنْگِ سَرْ، دیمْ هٰاکِرْدْمِهْ بِهْ روُبارْ شماره ۴۴ - گِلْدَسْتِهْ! ته واسِّرْ سَرْگِردُونْمِهْ، آوارْ شماره ۴۵ - پِیْغومْ که ته جا رِسیمِهْ چُونِه ته کارْ؟ شماره ۴۶ - سییُو چِشْ، سییُو بِرْفِهْ، سییُو مجیکْ مَسْ شماره ۴۷ - دُوسْ (رِهْ) دیمه هَرکَسْ (که) خِنِهْ بَوِرْدْ بتٰاوَسْ شماره ۴۸ - دِ تُرک و دِ جٰادوُ، دِبلابَوی مَسْ شماره ۴۹ - نٰاکِرْدی مِنٰا یاری، چیرهٰا گِنی وَسْ؟ شماره ۵۰ - بَدیمه یکی تازه جِووُنْ بِروُبِسْ شماره ۵۱ - دُوسْ‌رِهْ شیرِ نازْ دیمه چِشمِ کنار مَسْ شماره ۵۲ - بِهِلْ تا بنالمْ بیدردْ سه دِل دَسْ شماره ۵۳ - شینْ، شادْبومّه اُونْدَمْ که درآیی مه دُوسْ، شماره ۵۴ - قلندر صفت دَوِسْمِهْ شه تنْ‌رِهْ پُوسْ شماره ۵۵ - گاهی مَسّهْ، گَهْ بی‌هوشْ، گٰهی مِنٰاهوشْ شماره ۵۶ - اَمْرُو دل‌بری آواز بییامُو مه گُوشْ شماره ۵۷ - کی گِتْ بو که وَرْفِ سَرْکَلِنْ آتشْ، وَشْ! شماره ۵۸ - حیاتِه تِنِه نُومُ و نباته ته خِشْ شماره ۵۹ - اَدی دَکِتِهْ تنه شییِنْ بیچارشْ شماره ۶۰ - ته جا اَرْبه شیر و هیر بَووُ سوُرِوَشْ! شماره ۶۱ - اَمْروزْ به صِبٰا دیمِهْ یکی پَری‌وَشْ، شماره ۶۲ - آزیرٰمِهْ تنه یٰاسِهْ، رَنجُورُ و بی‌هوشْ شماره ۶۳ - بَدیمه تنه چیرهْ وُ بُورْدِه مه هُوشْ شماره ۶۴ - نازنینْ به ته باغْ دَرِهْ مَنِهْ دِلْ داغْ شماره ۶۵ - کَیْ دارمه تِماکه زاغْ بییِهْ به ته باغْ؟ شماره ۶۶ - امیر گِنِهْ: مه مونگ وُ خورْ گوهِر صافْ شماره ۶۷ - امیر گِنِهْ: که، دارمه هوایِ ته زِلْفْ شماره ۶۸ - امیر گِنِهْ: مِشکینْ کَمِنْ‌های ته زِلْفْ شماره ۶۹ - هزارْ خَمْ به خَمْ، چَمْ به چَمْ دارنه ته زِلْفْ شماره ۷۰ - کیجا تُو خجیری و خجیره ته وَنگْ شماره ۷۱ - امروزْ سرِ راه نیشتْ بیمه با دِلِ تنگْ شماره ۷۲ - چَنگی که نه شه چنگ ره نَواوَرِهْ چنگْ شماره ۷۳ - امیر گنه: هر روزْ، جنگَ ونه بو جنگْ شماره ۷۴ - امیر گنه: مه دوستْ که مره کنه جنگ شماره ۷۵ - مه دوستْ که سرهْ مجنّهْ کنّه هزارْغَنْگْ شماره ۷۶ - گُل‌دستهْ! تنه دیمْ گل وُ تنه یارْگلْ شماره ۷۷ - اُونْ مَحلّ استا اُو کردهْ آدِم گلْ شماره ۷۸ - گیلونْ وَچهْ ره دیمه چَلْ گٰاردنی چَلْ شماره ۷۹ - اِما به بغدادْ سَختْ دکتیم چَل وُ وَلْ شماره ۸۰ - کی دونّه که سخنِ کی راستهْ یا وَلْ؟ شماره ۸۱ - امیر گنه: مه سُورهْ قدْ، دال بییِهْ دالْ شماره ۸۲ - دُونا اُونِهْ که مَجْنِهْ زَمونه‌یِ چَمْ شماره ۸۳ - امیر گنه: اینْ شهررِهْ چه کارْ بسازِمْ شماره ۸۴ - بُرو شووُ روز با هم جدا نووئیمْ شماره ۸۵ - امروز تو منه شاه و من ته درویشم شماره ۸۶ - هادَه دَمْ‌رِهْ مه دَمْ که نَمونِسْ مه دَمْ شماره ۸۷ - رامْ بَوییهْ آهو که مه جٰا کِرْدِهْ رَمْ شماره ۸۸ - ایْ بُورِهْ سوارْ! چَمْ بَزویی منه چَمْ شماره ۸۹ - الهی فلَک! سُو نَکنی به عٰالِمْ شماره ۹۰ - الهی تِرِهْ فَرخُندهْ فالْ بوینم شماره ۹۱ - منْ سُوته چَچی‌رِه چنِّ زنی به تارِمْ؟ شماره ۹۲ - شاهِ سَرْحدِّ هند و ختا و چین بُومْ، شماره ۹۳ - واخْ که دِلْ‌رِهْ کارها کرده یارِ پَیْغُومْ! شماره ۹۴ - گِتی که تنه یارْمِهْ همیشکْ ته بُومْ شماره ۹۵ - یاربْ بوینمْ دولتْ‌رِهْ منْ به ته کُومْ شماره ۹۶ - سیم و زَرْرِهْ وارِنْ به چَلِ چَمُو چُونْ شماره ۹۷ - ویهارْ درآموُ، عالمْ بوّییه روشِنْ شماره ۹۸ - کِجِهْ تا کِجِهْ گِرْدِنُ و بوئه سٰامون؟ شماره ۹۹ - امیر گنه: سینه لَهَبْ دارمه بارونْ! شماره ۱۰۰ - زینْگٰالِهْ دِلْ دارمه من،‌ای یارِهْ دارون! شماره ۱۰۱ - نورِ دِچِشْ مه قبله‌یِ دین و ایمون! شماره ۱۰۲ - هندیمه مَسّه تُرک‌چشْ و سری من شماره ۱۰۳ - کٰاشکی نهشْت بومْ شه پا این کُهنه دیرْ من شماره ۱۰۴ - تُرکِ مَسّ! به ته گردنْ بویمه آونْ شماره ۱۰۵ - یک حرفْ چلْ سوا، عالمْ ره نور بتاون شماره ۱۰۶ - دوستْ ره دیمه حَمّوم بَزه خنهْ آینْ شماره ۱۰۷ - امیر گنه: آسونْ نییه مَهرْ اَندوتنْ شماره ۱۰۸ - امیر گنه: «گِردهْ قمر» ته خسُوفنْ شماره ۱۰۹ - چی ساجّمه با این‌همه تُو و تاتنْ شماره ۱۱۰ - اُونوَختْ کٰاسْمون ره بیستونْ بساتن، شماره ۱۱۱ - این شهرْ من غریبْمِه، تو غریبه سَوجنْ شماره ۱۱۲ - خوبونْ به گلُو، گردْ مشکْ ره بَریتنْ شماره ۱۱۳ - استادْ بنهْ روزْ که من تَنْ ره گلْ گیتنْ شماره ۱۱۴ - ته چیرهْ بدی، خورْ به جهانْ و ریتنْ شماره ۱۱۵ - اونْ، مار (محل) که عین ره زیر دال کشیین، شماره ۱۱۶ - اَمیر گنه: تا تُخم خلق پاشنْدیین شماره ۱۱۷ - من دوّمه که عشق، خطّ جفا کشیین شماره ۱۱۸ - شَمَرْ رهْ دیمهْ سوجنْ، فرعونْ و ریجنْ شماره ۱۱۹ - دونّی که چشِ سِرْمهْ، چی وَرهْ توشنْ شماره ۱۲۰ - کیون بندگی، کین بیورد خنه واچین شماره ۱۲۱ - دوست نامسلمون دارنه کافر دین شماره ۱۲۲ - بیچون گتْمهْ، بیچونْ گتمهْ، بیچون! شماره ۱۲۳ - تَرْسونْ، لَرْزونْ، ته مهرورزمْ، مه چشمِ سو! شماره ۱۲۴ - خُور طَبْعِش‌وُ بدر رَوّشُ و کیمیا خو! شماره ۱۲۵ - امیر گنهْ: کی دَوْسه مَهْ چشِ سو؟ شماره ۱۲۶ - خشْ بساته ته چیره ره داورهو شماره ۱۲۷ - امیر گنه: کان نمک، آدمی خوا شماره ۱۲۸ - تا منه تن به جیر لحد نپاهو، شماره ۱۲۹ - یا رب که تنه دولت بمونّه،‌ای بو شماره ۱۳۰ - الهی تره شاه مردون به یار بو شماره ۱۳۱ - اندی که خُوره، تهْ دلْ به مهْ کنار بو! شماره ۱۳۲ - تا گردشِ افلاک و چرخِ دوّار بو، شماره ۱۳۳ - سی وار مره جنگ کردی، منه خون‌کار تو شماره ۱۳۴ - ویهار و ویهار و همه جا ویهاره شماره ۱۳۵ - ته دولتْ خورْآسٰا، اسٰا تابَندوُئِهْ، شماره ۱۳۶ - امیر گنه: مه دل‌بر به سون حوره شماره ۱۳۷ - بالا سوره، دیم شمسه، سوال سهیله شماره ۱۳۸ - اونمار (اونبار) که خدا ته چش و چیر بساته شماره ۱۳۹ - کی دیه ورف سر گُل‌گون آتش بوئه؟ شماره ۱۴۰ - اساتنه قد، سور، دیم دیمِ تیهوئه شماره ۱۴۱ - نازکْ بدِنِهْ مه دوسْ، نباته لُوئه شماره ۱۴۲ - لام و جیم و کاف رهْ مُشتری بسیارهْ شماره ۱۴۳ - امیر گنه: عاشقمه یکی کیجاره شماره ۱۴۴ - اونوختْ که خدا بنا کرده دنیاره شماره ۱۴۵ - وَرْفِ لَختهْ وارنه، دوستْ گته ویهاره شماره ۱۴۶ - شیرین غمزه دوست سر کو خجیره شماره ۱۴۷ - بنیادِ سخنْ، نوم خدا خجیره شماره ۱۴۸ - امیر گنه که پایِ چنار خجیره شماره ۱۴۹ - سُورهْ جارْ، تنه وارنگِ بُو خجیره شماره ۱۵۰ - پرْچینْ بدیمه قُبّه گِل ریحون‌ره شماره ۱۵۱ - خین شَمّهْ به شه دیده، مثال جوره شماره ۱۵۲ - تشْ دکَتْ منهْ دلْ صفتِ تَنُوره شماره ۱۵۳ - قرصِ مَه و کانِ صَدفْ یا بلوره؟ شماره ۱۵۴ - بدیمه اَمرُو مَسّهْ چشْ، چیره حوره شماره ۱۵۵ - امیر گنه: مه یارْ مُحکَمْ بی قصوره شماره ۱۵۶ - بسی دلْ بَورْدْ ته چشمِ جادوُونهْ شماره ۱۵۷ - سَرخِه گلْ، غنچه‌ی تازه، خاله شماره ۱۵۸ - مه دوستْ به خجیری، بَدرهْ یا هلٰاله؟ شماره ۱۵۹ - امیر گنه: مه دوستْ بدرهْ یا هلاله؟ شماره ۱۶۰ - چی فتنوئه باته دْ نرگسْ انگیتهْ شماره ۱۶۱ - جایِ دْوَرقْ، مشکِ تتار بئیته شماره ۱۶۲ - اَمر دولتْ به تنه خنهْ تفاقْ بوییه شماره ۱۶۳ - نَخْچیرْ ته شکار دَرْاُونْ خنهْ که بییه شماره ۱۶۴ - امیر گنه: عاشق رهْ ملامت نییه شماره ۱۶۵ - الف به بالا مُونندِ ته قَتْ (قد) نییه شماره ۱۶۶ - هزار و یکی نومِ که خداره بییه، شماره ۱۶۷ - ته گرگرِ سینه که چه خارچیه شماره ۱۶۸ - سٰاتْ بکردهْ مه دوست مونندِ قیر چیه؟ شماره ۱۶۹ - یار دارمه یکی میون ونه قمچیه شماره ۱۷۰ - دلْ دارمه یکی وشنْ وشنْ چچیه شماره ۱۷۱ - ایْ مَستهْ که دیمْ ره دَرْ اینگو دریچه شماره ۱۷۲ - سالْ اونْ خشه که بَشْکفهْ نوبهارته شماره ۱۷۳ - صُبح اُونْ خشه، چشْ ره نظرْبو به رُوتهْ شماره ۱۷۴ - تا ملیجهْ پرْ‌ها کردْ مشکینْ خطهاتهْ شماره ۱۷۵ - اونوختْ که مرهْ شه خنه دوستْ انداته شماره ۱۷۶ - امیر گنه: منْ تیرْ بَخردْ ته چشمُونه شماره ۱۷۷ - زنجیرْ به زنجیرْ، چَمْ به چَمْ دارْنه مُوته شماره ۱۷۸ - خشْ باختهْ شاهِ حَوشْ گوشهْ لارْته شماره ۱۷۹ - امیر گنه: عاشقمهْ چشمِ کنارْته شماره ۱۸۰ - چی شاهی رُوزبیهْ که منْمَتمهْ همراتهْ شماره ۱۸۱ - سین بِسْم اللهْ خَطِّ سَوادِ مُو، ته شماره ۱۸۲ - اینه که مُونسْ و غَم‌گُسارهْ یارْمه شماره ۱۸۳ - بشنُوسْمهْ روزی گته یاری به یاره شماره ۱۸۴ - امیر گنه: حَیْرُونمه ته مونگه چیره شماره ۱۸۵ - امیر گنه: عاشقمه خجیره چیره شماره ۱۸۶ - مشکینْ کلاله که گِل سَرْوی داره شماره ۱۸۷ - دلْ دارمه یکی، تیر بَخردْ بو هزاره شماره ۱۸۸ - سوایِ مه دوستْ، کَسْ نوم ره مه نَئیرهْ شماره ۱۸۹ - اَمْرو به سریٰ چیره بدیمه حوره شماره ۱۹۰ - ای دَخْنهْ آهو، وَرهْ رهْ وَرْ گیرهْ شماره ۱۹۱ - یا ربْ صد هزارْ عَید وُ اقبال و شاهی، شماره ۱۹۲ - فرشته‌خویی، جانی، حوری سرشتی، شماره ۱۹۳ - یارَبْ بَخری ته اُوی زندگونی شماره ۱۹۴ - تا که اینْ کِسْ خاطرْ مُشوّشْ بویی شماره ۱۹۵ - گُل‌دستهْ به ظُلمٰاتْ همیشه شوبی شماره ۱۹۶ - نماشترهْ سَرْ بیهْ، رَنگ داشته شویی شماره ۱۹۷ - امیر گنه: کمترین بندومهْ ته گر گُویی شماره ۱۹۸ - گلْ چیه که ته چیره مُونّه به بُویی؟ شماره ۱۹۹ - نَمجْ تُومهْ خُورْ که خورْ ترهْ نَتُویی شماره ۲۰۰ - گِلِ دَسْته! هروارْ که منه درْآیی شماره ۲۰۱ - دلْ دارْمه یکی، دارْنه تنه هوایی شماره ۲۰۲ - گتمهْ که دمی دُوستْ ره نَوینمْ جایی شماره ۲۰۳ - یکی مَستهْ چشْ دیمه امروزْ چونْ آسی شماره ۲۰۴ - کمالِ عَلی تاج‌بخشِ حاتمِ طَیْ شماره ۲۰۵ - دوستْ گلهْ وَلگْ سَرْ بوارسته بو، شی شماره ۲۰۶ - سامِ نیرمْ زال و رستم، کونه گودرز کَیْ؟ شماره ۲۰۷ - ها نَپرسنی حالْ ره مه دیر بسوتی شماره ۲۰۸ - نرگس دیمهْ سَرْمَستْ و مه جا قرین بی شماره ۲۰۹ - کردْ خیمه بَزو، اُویِ چشْ مه حبابی شماره ۲۱۰ - اونْ تُرکهْ کیجا که وی سرایِ امایی شماره ۲۱۱ - شُومّه به تماشا که بَیُورم یاری