هوش مصنوعی: این متن شعری است که درد عشق و فراق را بیان می‌کند. شاعر از دل سوخته و بی‌قرار خود می‌گوید و از دوستش می‌خواهد که پیغامش را به معشوق برساند. معشوق در این شعر به عنوان ماه و هوره توصیف شده و شاعر از او می‌خواهد که تنها نگذاردش. همچنین، شاعر از درد و رنجی که تحمل می‌کند سخن می‌گوید.
رده سنی: 16+ متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و احساسی است که ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و تشبیهات ادبی ممکن است نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی داشته باشد.

شماره ۱۵۲ - تشْ دکَتْ منهْ دلْ صفتِ تَنُوره

تشْ دکَتْ منهْ دلْ صفتِ تَنُوره
سُوزمهْ کُشتهْ آسا که خَط دارْنه، بُوره ۱

کَیْ بُو بَوینمْ دوستْ که پریهْ، حوره
داغ، لخت وُ زمینْ سخت و سمٰا پرْ دوره ۲

پیغوم بَورْ به مه دوستْکه ماه و هوره:
«تنه ندییِنْ، سوتهْ دلْ بی‌شعوره» ۳

«دَکنمْ زَری لَشتْ، ته عَنبرِ موره»
«اندی بَکشمْ، تَرْکْ بکَنی دْ روره» ۴
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۴
کانال گوهرین در ایتا
۱۱۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۵۱ - خین شَمّهْ به شه دیده، مثال جوره
گوهر بعدی:شماره ۱۵۳ - قرصِ مَه و کانِ صَدفْ یا بلوره؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.