هوش مصنوعی:
این متن شعری عاشقانه است که در آن شاعر از یار خود به عنوان موجودی بینظیر، نورانی و بیعیب یاد میکند و احساسات عمیق خود را نسبت به او بیان میدارد. او یارش را به ماه، نور و آیینه تشبیه میکند و از عشق و اشتیاق خود سخن میگوید.
رده سنی:
16+
این متن دارای مفاهیم عاشقانه و ادبی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و شناخت ادبیات کهن دارد. همچنین، ممکن است برخی از واژهها و تشبیهات برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
شماره ۱۵۵ - امیر گنه: مه یارْ مُحکَمْ بی قصوره
امیر گنه: مه یارْ مُحکَمْ بی قصوره
خودْ حوره، ونه منزلْ وجا به نُوره ۱
امرو بنواختْ بیمه، شه ماهِ نوره
عاج دیمِ سَرْ هشْنّیهْ شه موره ۲
منْ بهشْتمهْ شه خور و مونگ نوره
شه آیینه روره، دْ چشمُونِ سوره ۳
کَسْ ونهْ که مه پیغومْ بَوُوئه، اوره
«منْ نقره دَکرْدْ دارمهْ، ته یاسهْ، موره» ۴
خودْ حوره، ونه منزلْ وجا به نُوره ۱
امرو بنواختْ بیمه، شه ماهِ نوره
عاج دیمِ سَرْ هشْنّیهْ شه موره ۲
منْ بهشْتمهْ شه خور و مونگ نوره
شه آیینه روره، دْ چشمُونِ سوره ۳
کَسْ ونهْ که مه پیغومْ بَوُوئه، اوره
«منْ نقره دَکرْدْ دارمهْ، ته یاسهْ، موره» ۴
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۴
۹۲
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۵۴ - بدیمه اَمرُو مَسّهْ چشْ، چیره حوره
گوهر بعدی:شماره ۱۵۶ - بسی دلْ بَورْدْ ته چشمِ جادوُونهْ
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
