هوش مصنوعی: این شعر از امیر گنه بیانگر درد عشق و فراق است. شاعر از درد دل و عشقی سوزان می‌گوید که آرامش را از او گرفته است. او احساس می‌کند که اگر کسی درد دیگری را درک کند، دنیا پر از لاله‌های سرخ (نماد درد و رنج) می‌شود. همچنین، شاعر از دوستی می‌گوید که عشقش قلب او را می‌سوزاند و آرامش را از او گرفته است.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مفاهیم عمیق عاطفی و درد عشق است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده یا سنگین باشد. همچنین، استفاده از استعاره‌های شعری مانند «خاک ره لاله گیره» نیاز به درک ادبی بالاتری دارد.

شماره ۱۸۴ - امیر گنه: حَیْرُونمه ته مونگه چیره

امیر گنه: حَیْرُونمه ته مونگه چیره
به یک دلْ اَندی دَرْدْ دَوُونه، نمیره ۱

اگر که دَنی کَسْ به کَسِ دَرْدْ میرهْ
اسٰا ویسّه که مه خاکْ ره لاله گیرهْ ۲

دوستِ تَشْ عشقْ هَرْدَمْ مه دلْ بئیره
بَسُوجه دلِ من و ریمُونْ نَئیرهْ ۳

دُوسْ ونه منه دلْ ره شه دست بئیره
وی او زَنّهْ مه آتشْ ره که دَمیره ۴
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۴
کانال گوهرین در ایتا
۱۰۰
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۱۸۳ - بشنُوسْمهْ روزی گته یاری به یاره
گوهر بعدی:شماره ۱۸۵ - امیر گنه: عاشقمه خجیره چیره
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.