هوش مصنوعی:
این شعر عاشقانه و عرفانی، زیبایی و بهشتی بودن معشوق را توصیف میکند و از عشق و دلبستگی شاعر به او سخن میگوید. شاعر با استفاده از استعارههای زیبا مانند فرشته، حوری و بهشت، معشوق را میستاید و از درد فراق مینالد.
رده سنی:
16+
محتوا شامل مفاهیم عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از واژهها و ترکیبات نیاز به دانش ادبی دارند.
شماره ۱۹۲ - فرشتهخویی، جانی، حوری سرشتی،
فرشتهخویی، جانی، حوری سرشتی،
بهشتی مه جان و تو منه کنشتی ۱
منه مهره شه دلْ بنه روزْ چه کشتی؟
اَفْسُوسْ خرْمهْ که اِسٰا مره بهشتی ۲
زلف ره چیه که شه گوشِ بنْ بهشتی
خوبی هکردی، مر (مه) دَستِ جا بهشتی ۳
اسا که مره شه گله باغْ بهشتی،
یقین دومّه که یارِ پاکهْ سرشتی ۴
بهشتی مه جان و تو منه کنشتی ۱
منه مهره شه دلْ بنه روزْ چه کشتی؟
اَفْسُوسْ خرْمهْ که اِسٰا مره بهشتی ۲
زلف ره چیه که شه گوشِ بنْ بهشتی
خوبی هکردی، مر (مه) دَستِ جا بهشتی ۳
اسا که مره شه گله باغْ بهشتی،
یقین دومّه که یارِ پاکهْ سرشتی ۴
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۴
۱۰۰
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۱۹۱ - یا ربْ صد هزارْ عَید وُ اقبال و شاهی،
گوهر بعدی:شماره ۱۹۳ - یارَبْ بَخری ته اُوی زندگونی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
