هوش مصنوعی: امیر گنه در این شعر به توصیف طبیعت و احساسات درونی خود می‌پردازد. او از سبزه‌زار، شکارگاه‌ها و مناظر طبیعی مانند دماوند و لار سخن می‌گوید. همچنین، به بیان دردهای عاطفی، غم‌های دل و ناامیدی از مهرورزی دیگران اشاره می‌کند. در پایان، از غیبت و بدنامی شکوه می‌کند.
رده سنی: 16+ محتوا شامل مضامین عاطفی عمیق، ناامیدی و انتقاد اجتماعی است که ممکن است برای مخاطبان کم‌سن‌وسال نامناسب باشد. درک این مفاهیم نیاز به بلوغ فکری و تجربه‌ی بیشتری دارد.

شماره ۲۱ - امیر گنه: لَمالَمْ بدیمه لٰارره

امیر گنه: لَمالَمْ بدیمه لٰارره
سی خیمه و خرگاه دیمه سبزه‌زارره ۱

به سَیر وُ گشتْ همه دشتی شکاره
شهْ سَرْ ره پایینْ دینگو نوینّهْ ماره ۲

یکی نیه مه دلْ، دنیه، چهاره
یکی به دماوند و یکی به لاره ۳

یکی به سرِ کَمرْ، گوشه‌ای داره
یکی به گردنِ جانونْ، دُرّ بسیاره ۴

سنگه دلْ، تره پاره بوینمْ پاره
ترهْ ناکَسِ مهرِوَرزی چی کاره؟ ۵

هرجا دْ کَسْ نیشته، مه غیبتِ کاره
بَدْنومی منه جُومه بَویّهْ پاره ۶
قالب: غزل/قصیده/قطعه
تعداد ابیات: ۶
کانال گوهرین در ایتا
۱۱۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند
------------- یا -------------

این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.

برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.

گوهر قبلی:شماره ۲۰ - تا که گردش نیلوفری بپا بو،
گوهر بعدی:شماره ۲۲ - امیر گنه: چارده دُوستهْ سالْ خجیره
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.