درباره امیر پازواری

شیخ العجم امیر پازواری معروف به امیر الشعرا و امیر مازندرانی و با تخلص امیر (زاده: قرن ۹ ه‍.ش در منطقه پازوار در حومه بابل مازندران) شاعر و عارف نامی مازندرانی که در طبرستان به کسب علم پرداخت. وی از پیروان شیعه دوازده‌امامی بود. عمدهٔ شهرت وی به واسطه اشعار عاشقانه و عارفانه است. یکی از روایاتی که در مورد اوست این مطلب است که او پس از تصرف مازندران به دست شاه عباس صفوی به وی پیوست و از شاه القابی دریافت کرد. به‌گفته دانشنامه ایرانیکا وی شخصیتی مشکوک‌الوجود است و مشخص نیست آیا همچین شخصیتی واقعا وجود داشته یا اینکه اشعار وی را دیگران برایش نوشته‌اند. پس از مرگ شاه عباس او به پازوار بازگشت و تا آخر عمر در آنجا زیست؛ روایتی نیز نقل می‌کند که وی ملک‌الشعرای دربار خیرالنساء بیگم مادر شاه‌عباس بوده و در پیش از جلوس شاه‌عباس نیز در دربار صفویه نقش برجسته‌ای داشته. بنا به گزارش دانشنامه ایرانیکا امیر پازواری شخصیتی نیمه افسانه‌ای است که گزارش منطقی و هماهنگی درباره او وجود ندارد
در ویکی پدیا بیشتر بخوانید

آثار ویدئویی و صوتی مرتبط با این منبع
شماره ۱ - بٰالٰا نَدُوّمِهْ بِهْ اُونْ دِرٰازْ، نِهْ کُوتٰا شماره ۲ - اگر غمْ کَسِ دلْ رهْ تراکنّیا شماره ۳ - اَمیرْ گِنِهْ:‌ای پٰاکِهْ طَلْعَتْ مِهْ گُوُهِرْ! شماره ۴ - اُونْمٰاهْ کِهْ بُورْدِهْ بِهْ تِهْ وٰاهِشْتِمِهْ شَهْرْ شماره ۵ - اَمیرْ گِنِهْ: عٰاشِقْمِهْ چُونْ مٰارْ بِهْ تِهْ چیرْ شماره ۶ - اوّلْ گمّه با قادرْ اَفسونه‌ی عِشْقْ شماره ۷ - امیر گنه: چَنه زَنّی مه دلْ ره چنگ؟ شماره ۸ - ته چیرُو بَرفه که هَنترْته نکُو فعلْ شماره ۹ - سِرْخِهْ گِلْ بِوارِسِّهْ خونکارْ به ته دیمْ شماره ۱۰ - منْ اوُنْ فرنگی کافِر بی‌دین بُومْ، شماره ۱۱ - سه حجّت و مه حاجت و مه دِل بَنْ شماره ۱۲ - بسیار مَیٰله دوستِ منْزلْ هارسیینْ شماره ۱۳ - ختا و ختن تا هندوستون پائین شماره ۱۴ - نَترسُ و نَلَرْز مهْر نورز، مه چشمِ سو! شماره ۱۵ - اَمیر گنهْ: یٰارِ مِهرِبون بِیٰامُو شماره ۱۶ - دایم به ته حوری روشی نگار بو! شماره ۱۷ - یا ربْ سَد و بیست سالْ عمرِته دراز بو! شماره ۱۸ - یا ربْ که تنه دولتْ به کامرونْ بو! شماره ۱۹ - نُوروزِ گِل قُلْ انّما تویی تو شماره ۲۰ - تا که گردش نیلوفری بپا بو، شماره ۲۱ - امیر گنه: لَمالَمْ بدیمه لٰارره شماره ۲۲ - امیر گنه: چارده دُوستهْ سالْ خجیره شماره ۲۳ - امیر گنه: چن چی خشه: تنگ دهون ته شماره ۲۴ - امیر گنه: منْ بَندومهْ کردْگاره شماره ۲۵ - امیر گنه: عالمْ ره بروتمهْ جویی شماره ۲۶ - خُورْ کیهْ که بُو خوانچه کَشْ ته سرایی؟ شماره ۲۷ - دیرْ هاکتْ هزارْ داغْ به دلْ دارمه جایی شماره ۲۸ - رقیبْ دوستْ ره راهْ بَزوئه، وایی وایی شماره ۲۹ - امیر گنه: عاشقمهْ کیجاره بی‌شی