شمارهٔ ۲۳ - در وصف نوروز و مدح خواجه احمدبن عبدالصمد وزیر

نوروز روز خرمی بیعدد بود
روز طواف ساقی خورشید خد بود ۱

مجلس به باغ باید بردن، که باغ را
مفرش کنون ز گوهر و مسند زند بود ۲

آن برگهای شاسپرم بین و شاخ او
چون صدهزار همزه که بر طرف مد بود ۳

نرگس بسان حلقهٔ زنجیر زر نگر
کاندر میان حلقهٔ زرین وتد بود ۴

اندر میان لاله، دلی هست عنبرین
دل عنبرین بود، چو عقیقین جسد بود ۵

آن خاک هست والد و گل باشدش ولد
بس رشد والدی که لطیفش ولد بود ۶

ابر گهرفشان را هر روز بیست بار
خندیدن و گریستن و جزر و مد بود ۷

خورشید چون نبرده حبیبی که باحبیب
گاهیش وصل و صلح و گهی جنگ و صد بود ۸

چشم خجسته را مژه زرد و میان سیاه
پرده زبرجدین و عقیقین رمد بود ۹

سنبل بسان زلفی با پیچ و با عقد
زلف آن نکو بود که به پیچ و عقد بود ۱۰

بادام چون شیانی بارد به روز باد
چون دست راد احمد عبدالصمد بود ۱۱