غزل ۱۲ - درد زده است جان من میوهٔ جان من کجا

درد زده است جان من میوهٔ جان من کجا
درد مرا نشانه کرد درد نشان من کجا ۱

دوش ز چشم مردمان اشک به وام خواستم
این همه اشک عاریه است اشک روان من کجا ۲

او ز من خراب دل کرد چو گنج پی نهان
من که خرابه اندرم گنج نهان من کجا ۳

یار ز من گسست و من بهر موافقت کنون
بند روان گسسته‌ام انس روان من کجا ۴

گه گهی آن شکرفشان سرکه فشان ز لب شدی
گرم جگر شدم ز تب سرکه‌فشان من کجا ۵

روز به روز بر فلک بخشش عافیت بود
آن همه را رسیده بخش ای فلک آن من کجا ۶

نالهٔ خاقانی اگر دادستان شد از فلک
نالهٔ من نبست غم دادستان من کجا ۷