غزل ۸۶ - با او دلم به مهر و محبت نشانه بود

با او دلم به مهر و محبت نشانه بود
سیمرغ وصل را دل و جان آشیانه بود ۱

بودم معلم ملکوت اندر آسمان
از طاعتم هزار هزاران خزانه بود ۲

بر درگهم ز خیل ملایک بسی سپاه
عرش مجید ذات مرا آشیانه بود ۳

هفت صد هزار سال به طاعت گذاشتم
امید من ز خلق برین جاودانه بود ۴

در راه من نهاد ملک دام حکم خویش
آدم میان حلقهٔ آن دام، دانه بود ۵

آدم ز خاک بود و من از نور پاک او
گفتم منم یگانه و او خود یگانه بود ۶

گویند عالمان که نکردی تو سجده‌ای
نزدیک اهل معرفت این خود فسانه بود ۷

می‌خواست او نشانهٔ لعنت کند مرا
کرد آنچه خواست آدم خاکی بهانه بود ۸

بر عرش بد نوشته که ملعون شود کسی
برد آن گمان به هرکس و برخود گمان نبود ۹

خاقانیا تو تکیه به طاعات خود مکن
کاین پند بهر دانش اهل زمانه بود ۱۰