غزل ۱۲۵ - اول از خود بری توانم شد

اول از خود بری توانم شد
پس تو را مشتری توانم شد ۱

بر سر تیغ عشق سر بنهم
گر پیت سرسری توانم شد ۲

عشق تو چون خلاف مذهب‌هاست
خصم مذهب‌گری توانم شد ۳

تا به اسلام عشق تو برسم
بندهٔ کافری توانم شد ۴

جان من تا ز توست آن جایی
من کجا ایدری توانم شد ۵

یار چون لشکری شود من نیز
بر پیش لشکری توانم شد ۶

گفت خاقانی از خدا برهم
گر ز عشق بری توانم شد ۷