هوش مصنوعی:
این متن شعری است که در آن شاعر از خداوند طلب رحمت و روشنایی میکند. او از مفاهیمی مانند صبح، جام صبوحی، باد عیسوی و اشک مریمی استفاده میکند تا احساسات عمیق خود را بیان کند. در ادامه، شاعر به نوشیدن خون و رنج انسانها اشاره میکند و از وضعیت دردناک بشریت سخن میگوید.
رده سنی:
16+
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و ادبی است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به مفاهیمی مانند نوشیدن خون و رنج بشریت ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
غزل ۳۹۵ - یارب لیل مظلم قد قلت یارب ارحم
یارب لیل مظلم قد قلت یارب ارحم
حتی تجلی الصبح لی فیالساترین المعلم ۱
جام صبوحی ده قوی چون صبح بنمود از نوی
بوئی چو باد عیسوی رنگ چو اشک مریمی ۲
هات من الدن دما فاشرب هنیا فیالملا
فالنفس من قبل الصبی ربت جنانا بالدم ۳
خون خوردهای نه مه پسر خون رزان می خور دگر
کاین آدمی را آبخور خون است مسکین آدمی ۴
حتی تجلی الصبح لی فیالساترین المعلم ۱
جام صبوحی ده قوی چون صبح بنمود از نوی
بوئی چو باد عیسوی رنگ چو اشک مریمی ۲
هات من الدن دما فاشرب هنیا فیالملا
فالنفس من قبل الصبی ربت جنانا بالدم ۳
خون خوردهای نه مه پسر خون رزان می خور دگر
کاین آدمی را آبخور خون است مسکین آدمی ۴
قالب: غزل
تعداد ابیات: ۴
۵۰۶
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۳۹۴ - ما انصف ندمانی لو انکر ادمانی
گوهر بعدی:غزل ۳۹۶ - قم بکرة و خذها با کورة الحیات
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
