شمارهٔ ۴۰ - قصیده

هرگز به باغ دهر گیائی وفا نکرد
هرگز ز شست چرخ خدنگی خطا نکرد ۱

خیاط روزگار به بالای هیچ کس
پیراهنی ندوخت که آخر قبا نکرد ۲

نقدی نداد دهر که حالی دغل نشد
نردی نباخت چرخ که آخر دغا نکرد ۳

گردون در آفتاب سلامت کرا نشاند
کآخر چو صبح اولش اندک بقا نکرد ۴

کی دیده‌ای دو دوست که جوزا صفت بدند
کایامشان چو نعش یک از یک جدا نکرد ۵

وقتی شنیده‌ام که وفا کرد روزگار
دیدم به چشم خویش که در عهد ما نکرد ۶

دهر اژدهای مردم خوار است و فرخ آنک
خود را نوالهٔ دم این اژدها نکرد ۷

بس کس که اوفتاد در این غرقه گاه غم
چشم خلاص داشت سفینه‌ش وفا نکرد ۸

آن مهره دیده‌ای تو که در ششدر اوفتاد
هرگه که خواست رفت حریفش رها نکرد ۹

خاقانیا به چشم جهان خاک درفکن
کو درد چشم جان تو را توتیا نکرد ۱۰