شمارهٔ ۱۷۷ - در مدح شروان شاه منوچهر

عالم جان خاص توست نوبه فرو کوب هین
گوهر دل خاک توست رد مکن ای نازنین ۱

منتظران تواند مانده ترنجی به کف
رخش برون تاز هان، پرده برانداز، هین ۲

کیست ز مردان که نیست تیغ تو را هم نیام؟
کیست ز مرغان که نیست دام تو را هم قرین؟ ۳

تاجوران را ز لعل طرف نهی بر کمر
شیر دلان را ز جزع، داغ نهی بر سرین ۴

جلوه‌گر توست چرخ و اینک در کوی تو
می‌دود از شرق و غرب آینه در آستین ۵

گوی گریبان تو چون بنماید فروغ
زرین پروز شود دامن روح الامین ۶

ز آتش دلها صبا سوخته شد سر به سر
تا به سر زلف تو کرد گذر چین به چین ۷

از طپش عشق تو در روش مدح شاه
خاطر خاقانی است سحر حلال آفرین ۸

خسرو اقلیم گیر سرور دیهیم بخش
مهدی آخر زمان، داور روی زمین ۹