هوش مصنوعی:
شاعر از درد و غصهای عمیق و غیرقابل توصیف سخن میگوید که حتی در آسمان و جهان هم جای نمیگیرد. این درد و ناله آنقدر بزرگ است که در دهان و جهان هم نمیگنجد.
رده سنی:
16+
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، بیان درد و رنج به شکلی انتزاعی و فلسفی ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد.
شماره ۲۰۷ - سوزی که در آسمان نگنجد دارم
سوزی که در آسمان نگنجد دارم
وان ناله که در دهان نگنجد دارم ۱
گفتی ز جهان چه غصه داری آخر
آن غصه که در جهان نگنجد دارم ۲
وان ناله که در دهان نگنجد دارم ۱
گفتی ز جهان چه غصه داری آخر
آن غصه که در جهان نگنجد دارم ۲
قالب: رباعی
تعداد ابیات: ۲
۵۰۷
این گوهر را بشنوید
-------------
یا
-------------
این گوهر را با صدای خود، برای دیگران به یادگار بگذارید.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:شماره ۲۰۶ - ای بدر همال قدر خورشید جمال
گوهر بعدی:شماره ۲۰۸ - من میوهٔ خام سایه پرورد نیم
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
