شماره ۱ - بی زحمت تو با تو وصالی است مرا شماره ۲ - غم کرد ریاض جان مه و سال مرا شماره ۳ - دل خاص تو و من تن تنها اینجا شماره ۴ - ای دوست غم تو سربه سر سوخت مرا شماره ۵ - عشق تو بکشت عالم و عامی را شماره ۶ - می‌ساخت چو صبح لاله‌گون رنگ هوا شماره ۷ - عیسی لب و آفتاب روئی پسرا شماره ۸ - ای تیر هنر صهیل و برجیس لقا شماره ۹ - پذرفت سه بوس از لب شیرین ما را شماره ۱۰ - ای دوست اگر صاحب فقری و فنا شماره ۱۱ - از من شب هجر می‌بپرسید حباب شماره ۱۲ - سنگ اندر بر بسی دویدیم چو آب شماره ۱۳ - بختی دارم چو چشم خسرو همه خواب شماره ۱۴ - ای تیغ تو آب روشن و آتش ناب شماره ۱۵ - خاقانی را ز بس که بوسید آن لب شماره ۱۶ - طوطی دم دینار نشان است آن لب شماره ۱۷ - گر من به وفای عشق آن حور نسب شماره ۱۸ - از عشق بهار و بلبل و جام طرب شماره ۱۹ - آمد به چمن مرغ صراحی به شغب شماره ۲۰ - خاقانی اگرچه در سخن مردوش است شماره ۲۱ - خاقانی اگر ز راحتت رنگی نیست شماره ۲۲ - گم شد دل خاقانی و جان بر دو یک است شماره ۲۳ - آب جگرم به آتش غم برخاست شماره ۲۴ - خاقانی اگر نقش دلت داغ یکی است شماره ۲۵ - ای گوهر گم بوده کجا جوئیمت شماره ۲۶ - کس از رخ چون ماه تو بر برنگرفت شماره ۲۷ - دستی که گرفتی سر آن زلف چو شست شماره ۲۸ - خاقانی از آن ریزش همت که توراست شماره ۲۹ - کرمی که چو زاهدان خورد برگ درخت شماره ۳۰ - چه آتش و چه خیانت از روی صفات شماره ۳۱ - از فیض خیالت چمن سینه شکفت شماره ۳۲ - گر عهد جوانی چو فلک سرکش نیست شماره ۳۳ - زنار خطی عید مسیحا رویت شماره ۳۴ - در غصه مرا جمله جوانی بگذشت شماره ۳۵ - در ظاهر اگر دست نظر کوتاه است شماره ۳۶ - گردون حشمی ز پایهٔ زفعت اوست شماره ۳۷ - مسکین دلم از خلق وفائی می‌جست شماره ۳۸ - از هر نظری بولهبی در پیش است شماره ۳۹ - مسکین تن شمع از دل ناپاک بسوخت شماره ۴۰ - خاقانی را دل تف از درد بسوخت شماره ۴۱ - خاکی دلم ای بت ز نهان بازفرست شماره ۴۲ - داغم به دل از دو گوهر نایاب است شماره ۴۳ - بر جان من از بار بلا چیست که نیست شماره ۴۴ - گر سایهٔ من گران بود در نظرت شماره ۴۵ - سلطان ز در قونیه فرمان رانده است شماره ۴۶ - بینی کله شاه که مه قوقهٔ اوست شماره ۴۷ - چون سقف تو سایه نکند قاعده چیست شماره ۴۸ - خاقانی را شکسته دیدی به درست شماره ۴۹ - نونو دلم از درد کهن ایمن نیست شماره ۵۰ - صبح شب برنائی من بوالعجب است شماره ۵۱ - خاقانی اگر خرد سر ترا یار است شماره ۵۲ - ملاح که بهر ماه من مهد آراست شماره ۵۳ - تندی کنی و خیره کشیت آئین است شماره ۵۴ - آن دل که ز دیده اشک خون راند رفت شماره ۵۵ - در پیش رخ تو ماه را تاب کجاست شماره ۵۶ - مرغی که نوای درد راند عشق است شماره ۵۷ - عشق آمد و عقل رفت و منزل بگذاشت شماره ۵۸ - با یار سر انداختنم سود نداشت شماره ۵۹ - از عشق لب تو بیش تیمارم نیست شماره ۶۰ - گرچه صنما همدم عیسی است دمت شماره ۶۱ - از خوی تو خسته‌ایم و از هجرانت شماره ۶۲ - ناوک زن سینه‌ها شود مژگانت شماره ۶۳ - تشویر بتان از رخ رخشان تو خاست شماره ۶۴ - تب کرد اثر در گل عنبر بارت شماره ۶۵ - خاقانی را گلی به چنگ افتاده است شماره ۶۶ - در بخشش حسن آن رخ و زلفی که توراست شماره ۶۷ - چون سوی تو نامه‌ای نویسم ز نخست شماره ۶۸ - نور رخ تو طلسم خورشید شکست شماره ۶۹ - آن ماه دو هفته کرده عمدا هر هفت شماره ۷۰ - عشقی که ز من دود برآورد این است شماره ۷۱ - از کوههٔ چرخ مملکت مه در گشت شماره ۷۲ - تب داشته‌ام دو هفته ای ماه دو هفت شماره ۷۳ - از دست غم انفصال می‌جویی، نیست شماره ۷۴ - آفاق به پای آه ما فرسنگی است شماره ۷۵ - بپذیر دلی را که پراکندهٔ توست شماره ۷۶ - خاقانی اگرچه عقل دست خوش توست شماره ۷۷ - آن غصه که او تکیه‌گه سلطان است شماره ۷۸ - رخسار تو را که ماه و گل بندهٔ اوست شماره ۷۹ - شب چون حلی ستاره درهم پیوست شماره ۸۰ - آن نرگس مخمور تو گلگون چون است شماره ۸۱ - خاقانی اسیر یار زرگر نسب است شماره ۸۲ - تا یار عنان به باد و کشتی داده است شماره ۸۳ - از غدر فلک طعن خسان صعب‌تر است شماره ۸۴ - خاقانی از آن شاه بتان طمع گسست شماره ۸۵ - غم بر دل خاقانی ترسان بنشست شماره ۸۶ - آن بت که ز عشق او سرم پر سود است شماره ۸۷ - آن گل که به رنگ طعنه در می کرده است شماره ۸۸ - ای صید شده مرغ دلم در دامت شماره ۸۹ - غار سپید است پناهی دهدت شماره ۹۰ - قالب نقش بندی لاهوت است شماره ۹۱ - دانی ز جهان چه طرف بربستم هیچ شماره ۹۲ - هیچ است وجود و زندگانی هم هیچ شماره ۹۳ - خاقانی اساس عمر غم خواهد بود شماره ۹۴ - استاد علی خمره به جوئی دارد شماره ۹۵ - هر روز فلک کین من از سر گیرد شماره ۹۶ - خاقانی وام غم نتوزد چه کند شماره ۹۷ - خاقانی را جور فلک یاد آید شماره ۹۸ - خاقانی را که آسمان بستاید شماره ۹۹ - چون قهر الهی امتحان تو کند شماره ۱۰۰ - درویش که اخلاق الهی دارد شماره ۱۰۱ - این چرخ بدآئین نه نکو می‌گردد شماره ۱۰۲ - روزی فلکم بخت اگر بازآرد شماره ۱۰۳ - خواهند جماعتی که تزویر کنند شماره ۱۰۴ - والا ملکی که داد سلطانی داد شماره ۱۰۵ - تا در لب تو شهد سخنور باشد شماره ۱۰۶ - خواهی شرفت هردمی اعلا باشد شماره ۱۰۷ - معشوق ز لب آب حیات انگیزد شماره ۱۰۸ - در مسلخ عشق جز نکو را نکشند شماره ۱۰۹ - این رافضیان که امت شیطانند شماره ۱۱۰ - پیغام غمت سوی دلم می‌آید شماره ۱۱۱ - خواهی شرف مردم دانا باشد شماره ۱۱۲ - توفیق رفیق اهل تصدیق شود شماره ۱۱۳ - این بند که بر دلم کنون افکندند شماره ۱۱۴ - آنجا که قضا رهزن حال تو شود شماره ۱۱۵ - درد سر مردم همه از سر خیزد شماره ۱۱۶ - ساقی رخ من رنگ نمی‌گرداند شماره ۱۱۷ - هرگز لبم از ذکر تو خاموش نشد شماره ۱۱۸ - ای صاحب رای کامل و بخت بلند شماره ۱۱۹ - کو آنکه به پرهیز و به توفیق و سداد شماره ۱۲۰ - دردی است مرا به دل دوایم بکنید شماره ۱۲۱ - دیدی که نسیم نوبهاری بوزید شماره ۱۲۲ - کس همچو من غریب بی‌یار مباد شماره ۱۲۳ - دریاب که دل برفت و تن هم بنماند شماره ۱۲۴ - آن تن که حساب وصل می‌راند نماند شماره ۱۲۵ - هرچند که از خسان جهان سیر آمد شماره ۱۲۶ - جانان شد و دل به دست هجرانم داد شماره ۱۲۷ - تا عشق به پروانه درآموخته‌اند شماره ۱۲۸ - در راه تو گوشم از خبر باز افتاد شماره ۱۲۹ - هرکس که ز ارباب عبادت باشد شماره ۱۳۰ - لعلت چو شکوفه عقد پروین دارد شماره ۱۳۱ - در باغچهٔ عمر من غم پرورد شماره ۱۳۲ - چون درد تو بر دلم شبیخون آورد شماره ۱۳۳ - بخت ار به تو راه دادنم نتواند شماره ۱۳۴ - بخت ار به مراد با توام بنشاند شماره ۱۳۵ - روزی فلکم بخت بد ار باز آرد شماره ۱۳۶ - معشوقه ز لب آب حیات انگیزد شماره ۱۳۷ - زلف تو بنفشه ار غلامی فرمود شماره ۱۳۸ - چون نامهٔ تو نزد من آمد شب بود شماره ۱۳۹ - خاقانی از آن کام که یارت ندهد شماره ۱۴۰ - امشب نه به کام روزگار است آن مرد شماره ۱۴۱ - در باغ شعیب و خضر و موسی نگرید شماره ۱۴۲ - گر بد دارد و گر نکو او داند شماره ۱۴۳ - گردی لبت از لبم به بوسی آزرد شماره ۱۴۴ - دندان من ار دوش لبت رنجان کرد شماره ۱۴۵ - رخسار تو را که ماه و گل بنده بود شماره ۱۴۶ - غم شحنهٔ عشق است و بلا انگیزد شماره ۱۴۷ - صد باره وجود را فرو ریخته‌اند شماره ۱۴۸ - آهو بودی پلنگ ب دساز مگرد شماره ۱۴۹ - ای کشته مرا لعل تو مانند بسد شماره ۱۵۰ - خاقانی امید بر تو بیشی نکند شماره ۱۵۱ - تا چشم رهی چشم تو را چشمک داد شماره ۱۵۲ - دری که شب افروزتر از اختر بود شماره ۱۵۳ - خاقانی را جور فلک یاد آید شماره ۱۵۴ - رخسارهٔ عاشقان مزعفر باید شماره ۱۵۵ - دلها همه در خدمت ابروی تو اند شماره ۱۵۶ - تا زخم مصیبت دل خاقانی آزرد شماره ۱۵۷ - چون زاغ سر زلف تو پرواز کند شماره ۱۵۸ - ای از دل دردناک خاقانی شاد شماره ۱۵۹ - ای بت علم سیه ز شب صبح ربود شماره ۱۶۰ - خاقانی هر شبت شبستان نرسد شماره ۱۶۱ - آن شب که دلم نزد تو مهمان باشد شماره ۱۶۲ - چون رایت حسن تو بر افلاک زنند شماره ۱۶۳ - خاقانی ازین خانه و خوان غدار شماره ۱۶۴ - چرخ استر توسن جل سبز اندر بر شماره ۱۶۵ - خاقانی را آنکه بود سلطان هنر شماره ۱۶۶ - خاقانی اگر یار نماید رخسار شماره ۱۶۷ - خاقانی را ذم کنی ای دمنهٔ عصر شماره ۱۶۸ - خاقانی ازین مختصران دست بدار شماره ۱۶۹ - ای داده تو را دست سپهر و دل دهر شماره ۱۷۰ - دانی ز چه یک نام حق آمد غفار شماره ۱۷۱ - دل کوفته‌ام چو تخمکان ز آتش قهر شماره ۱۷۲ - خاکی دل من به آتش آگنده مدار شماره ۱۷۳ - گفتم به دل ار چو نی ببرندم سر شماره ۱۷۴ - ای چرخ مهم را ز سفر باز آور شماره ۱۷۵ - ای نام تو در شهر به خوبی مشهور شماره ۱۷۶ - هرکس که شود به مال دنیا فیروز شماره ۱۷۷ - دود تو برون شود ز روزن یک روز شماره ۱۷۸ - ای چشم تو فتنهٔ فلک را قلوز شماره ۱۷۹ - ای نیش به دل زین فلک سفله نواز شماره ۱۸۰ - ای زلف بتم به شب سیاهی ده باز شماره ۱۸۱ - ای ماه شب است پردهٔ وصل بساز شماره ۱۸۲ - دل سغبهٔ عشق توست با تن مستیز شماره ۱۸۳ - آن کعبهٔ دل گرفته رنگ است هنوز شماره ۱۸۴ - خاقانی رو چو سیر عریان وش باش شماره ۱۸۵ - در طبع بهیمه سار مردم خو باش شماره ۱۸۶ - ای گشته به نور معرفت ناظر خویش شماره ۱۸۷ - او رفت و دلم باز نیامد ز برش شماره ۱۸۸ - خود را مپسند دل پسند همه باش شماره ۱۸۹ - خاقانی اگر نه خس نهادی خوش باش شماره ۱۹۰ - ماند به بهشت آن رخ گندم گونش شماره ۱۹۱ - خاقانی اگرچه خاک توست ای مهوش شماره ۱۹۲ - خاقانی اسیر توست مازار و مکش شماره ۱۹۳ - ای گشته خجل ز آن رخ گلگون گل و شمع شماره ۱۹۴ - برداشت فلک به خون خاقانی تیغ شماره ۱۹۵ - از بخل کسی که می‌کند وعده دروغ شماره ۱۹۶ - خاقانی را طعنه مزن زهر آمیغ شماره ۱۹۷ - خاقانی را دلی است چون پیکر تیغ شماره ۱۹۸ - از صحبت همدمان این دور خلاف شماره ۱۹۹ - در عشق تو شد موی زبانم به گزاف شماره ۲۰۰ - نه خاک توام به آدمی کردهٔ عشق شماره ۲۰۱ - ای درد چو بی‌درد ز حالم غافل شماره ۲۰۲ - زرین چکنم قدح گلین آر ای دل شماره ۲۰۳ - یارت نکند به مهر تمکین ای دل شماره ۲۰۴ - از آتش عشق آب دهانم همه سال شماره ۲۰۵ - بنمود بهار تازه رخسار ای دل شماره ۲۰۶ - ای بدر همال قدر خورشید جمال شماره ۲۰۷ - سوزی که در آسمان نگنجد دارم شماره ۲۰۸ - من میوهٔ خام سایه پرورد نیم شماره ۲۰۹ - احکام شریعت است چون شارع عام شماره ۲۱۰ - از کوی تو ای نگار زاری بردیم شماره ۲۱۱ - کو زهر؟ که نام دوستکانیش نهم شماره ۲۱۲ - ز آن نوش کند زهره شراب سخنم شماره ۲۱۳ - در زان لب لعل نوش خوردت چینم شماره ۲۱۴ - ای پیش تو مهر و ماه و تیر و بهرام شماره ۲۱۵ - ما ژنده سلب شدیم در خز نخزیم شماره ۲۱۶ - چون از چشم بتان فسون ساز کنم شماره ۲۱۷ - از عشق تو کشتهٔ شمشیر شوم شماره ۲۱۸ - در مدرسه‌ها درس غلط فهمیدیم شماره ۲۱۹ - اکنون که شب آمد برود جانانم شماره ۲۲۰ - افغان که ز دل برای سوز آوردم شماره ۲۲۱ - خاقانی را ز آن رخ و زلفین به خم شماره ۲۲۲ - امروز که خورشید سمای سخنم شماره ۲۲۳ - آن ماه به کشتی در و من در خطرم شماره ۲۲۴ - آزار کنی و جور فرمائی هم شماره ۲۲۵ - تو گلبن و من بلبل عشق آرایم شماره ۲۲۶ - بر فرق من آتش تو فشانی و دلم شماره ۲۲۷ - مهر تو برون آستان اندازم شماره ۲۲۸ - سروی است سیاه چرده آن ماه تمام شماره ۲۲۹ - با آنکه به هیچ جرم رای آوردم شماره ۲۳۰ - من دست به شاخ مه مثالی زده‌ام شماره ۲۳۱ - در عشق شکسته بسته دانی چونم شماره ۲۳۲ - چون پای غم ار ز مجلست بیرونم شماره ۲۳۳ - بی‌آنکه بدی بجای آن مه کردم شماره ۲۳۴ - کشتند مرا کز تو پاکنده شوم شماره ۲۳۵ - دل دل طلبید از پی ره دلجویم شماره ۲۳۶ - خورشیدی و نیلوفر نازنده منم شماره ۲۳۷ - نونو غم آن راحت جان من دارم شماره ۲۳۸ - از حلقهٔ زلف تو سر افکنده‌ترم شماره ۲۳۹ - چون سایه اگر باز به کنجی تازم شماره ۲۴۰ - غمخوار توام غمان من من دانم شماره ۲۴۱ - دیوانهٔ چنبری هلال تو منم شماره ۲۴۲ - در خواب شوم روی تو تصویر کنم شماره ۲۴۳ - دود افکن را بگو که بس نالانم شماره ۲۴۴ - ای کرده تن و جان مرا مسکن غم شماره ۲۴۵ - روز از پی هجر تو بفرسود دلم شماره ۲۴۶ - هر روز در آب دیده‌اش می‌یابم شماره ۲۴۷ - گردون قفسی است سبز پرچشمه چو دام شماره ۲۴۸ - گر هیچ به بندگیت درخور باشم شماره ۲۴۹ - گفتی بروم، مرو به غم منشانم شماره ۲۵۰ - ای سلسلهٔ زلف تو یکسر جنبان شماره ۲۵۱ - تا بر هدف فلک زدم تیر سخن شماره ۲۵۲ - خاقانی را که هست سلطان سخن شماره ۲۵۳ - خاقانی اگر ز خود نهی گام برون شماره ۲۵۴ - بیداد براین تنگدل آخر بس کن شماره ۲۵۵ - بس کور دل است این فلک بی‌سر و بن شماره ۲۵۶ - خاقانی ازین چرخ سیه کاسهٔ دون شماره ۲۵۷ - ای دوست به ماتم چه نشینی چندین شماره ۲۵۸ - گاهی که کنی عهد و وفا با یاران شماره ۲۵۹ - ای دل چو فسرده‌ای غمی پیدا کن شماره ۲۶۰ - دل خون شد و آتش زده دارم ز درون شماره ۲۶۱ - تا گشت سر کوی مغان منزل من شماره ۲۶۲ - در کوی تو خاطری ندیدم محزون شماره ۲۶۳ - شد باغ ز شمع گل رعنا روشن شماره ۲۶۴ - تا بشنودم کاهوی شیرافکن من شماره ۲۶۵ - تا رخت بیفکند به صحرا دل من شماره ۲۶۶ - خاقانی اگر توئی ز صافی نفسان شماره ۲۶۷ - ای روی تو محراب دل غمناکان شماره ۲۶۸ - خاقانی از اول که دمی داشت فزون شماره ۲۶۹ - مجلس ز می دو ساله گردد روشن شماره ۲۷۰ - ماها دلم از وصال پر نور بکن شماره ۲۷۱ - پیداست که سودای تو دارم ز نهان شماره ۲۷۲ - تیغ از تو و لبیک نهانی از من شماره ۲۷۳ - گر خاک ز من به اشک خون پالودن شماره ۲۷۴ - چون زندگی آفت است جانم گم کن شماره ۲۷۵ - خاقانی اگرچه دارد از درد نهان شماره ۲۷۶ - امروز به حالی است ز سودا دل من شماره ۲۷۷ - خاقانی را غم نو و درد کهن شماره ۲۷۸ - خاقانی اگر کسی جفا دارد خو شماره ۲۷۹ - خاقانی ازین کوچهٔ بیداد برو شماره ۲۸۰ - کو آن می دیرسال زودافکن تو شماره ۲۸۱ - خود را به سفر بیازمودم بی‌تو شماره ۲۸۲ - ای راحت سینه، سینه رنجور از تو شماره ۲۸۳ - ای شاه بتان، بتان چون من بندهٔ تو شماره ۲۸۴ - کردم به قمار دل دو عالم به گرو شماره ۲۸۵ - ای چشم بد آمده میان من و تو شماره ۲۸۶ - دل هرچه کند عشق فزون آید از او شماره ۲۸۷ - تب کرد اثر در رخ و در غبغب تو شماره ۲۸۸ - کو عمر؟ که داد عیش بستانم از او شماره ۲۸۹ - صد ساله ره است از طلب من تا تو شماره ۲۹۰ - هر روز بود تو را جفایی نو نو شماره ۲۹۱ - چشمم به گل است و مرغ دستان زن تو شماره ۲۹۲ - گفتی که تو را شوم مدار اندیشه شماره ۲۹۳ - صبح است شراب صبح پرتو در ده شماره ۲۹۴ - خاقانی عمر گم شد، آوازش ده شماره ۲۹۵ - خاقانی را خون دل رز در ده شماره ۲۹۶ - ای کرده ز نور رای تو دریوزه شماره ۲۹۷ - خاقانی و روی دل به دیوار سیاه شماره ۲۹۸ - خواهی که شود دل تو چون آئینه شماره ۲۹۹ - خاقانی را بی‌قلم کاتب شاه شماره ۳۰۰ - یاران جهان را همه از که تا مه شماره ۳۰۱ - دیدم به ره آن مه خود و عید سپاه شماره ۳۰۲ - در تیرگی حال من روشن به شماره ۳۰۳ - ای از پری و ماه نکوتر صد ره شماره ۳۰۴ - دی صبح دمان چو رفت سیاره به راه شماره ۳۰۵ - گفتم پس از آن روز وصال ای دلخواه شماره ۳۰۶ - تا زلف تو بر بست به رخ پیرایه شماره ۳۰۷ - ای گشته دلم در غم تو صد پاره شماره ۳۰۸ - ای با تو مرا دوستی سی روزه شماره ۳۰۹ - تا آتش عشق را برافروخته‌ای شماره ۳۱۰ - خاقانی اگر به آرزو داری رای شماره ۳۱۱ - چون مرغ دلت پرید ناگه تو که‌ای؟ شماره ۳۱۲ - بر سر کنم از عشق تو خاک همه کوی شماره ۳۱۳ - خاقانی اگر در کف همت گروی شماره ۳۱۴ - یک نیمه ز عمر شد به هر تیماری شماره ۳۱۵ - نفسم جنب غرامت است ای دلجوی شماره ۳۱۶ - ای یافته از فضل خدا تمکینی شماره ۳۱۷ - خاک ار ز رخت نور برد گه گاهی شماره ۳۱۸ - از کبر مدار در دل خود هوسی شماره ۳۱۹ - خاقانی اگر پند حکیمان خواندی شماره ۳۲۰ - چون مجلس عیش سازی استاد علی شماره ۳۲۱ - تا بود جوانی آتش جان افزای شماره ۳۲۲ - خاقانی اگر بسیج رفتن داری شماره ۳۲۳ - ترسا صنمی کز پی هر غم‌خواری شماره ۳۲۴ - عمرم همه ناکام شد از بیکاری شماره ۳۲۵ - تا کی به هوس چون سگ تازی تازی شماره ۳۲۶ - آن سنگ‌دلی و سیم دندان که بدی شماره ۳۲۷ - خاقانی را طعنه زنی هرگاهی شماره ۳۲۸ - گر یک دو نفس بدزدم اندر ماهی شماره ۳۲۹ - از بلبل گل پرست خوش سازتری شماره ۳۳۰ - من بودم و آن نگار روحانی روی شماره ۳۳۱ - از گردون بر نتابم این بی‌آبی شماره ۳۳۲ - از عشق صلیب موی رومی رویی شماره ۳۳۳ - خاقانی اگر شیوهٔ عشق آغازی شماره ۳۳۴ - تیمار جهان غصه خوری ارزد؟ نی شماره ۳۳۵ - گر کشتنیم چنان کش از بهر خدای شماره ۳۳۶ - هر نیمه شبم تبم مرتب بینی شماره ۳۳۷ - بیدل نیمی گر به رخت بنگرمی شماره ۳۳۸ - سیمرغ وصالی ای بت عالی رای شماره ۳۳۹ - خاک شومی گرنه چنین خون خوریی شماره ۳۴۰ - خاقانی را همیشه بیغاره زنی شماره ۳۴۱ - امروز به خشک جان تو مهمان منی شماره ۳۴۲ - از شهر تو رفت خواهم ای شهرآرای شماره ۳۴۳ - روزی که سر زلف چو چوگان داری شماره ۳۴۴ - شب‌های سده زلف مغان‌فش داری شماره ۳۴۵ - ای زلف بتم عقرب مه جولانی شماره ۳۴۶ - راهی که در او خنگ فلک لنگ شدی شماره ۳۴۷ - خاقانی اگر سر زدهٔ یار آیی شماره ۳۴۸ - در مجلس باده گر مرا یاد کنی شماره ۳۴۹ - سلطانی و طغرای تو نیکو رویی شماره ۳۵۰ - گر من نه به دل داغ برافکنده‌امی شماره ۳۵۱ - دود تو برون شود ز روزن روزی