غزل ۶۲ - عشق تو بر هرکه عافیت به‌سر آرد

عشق تو بر هرکه عافیت به‌سر آرد
هر دو جهانش به زیر پای درآرد ۱

عقل که در کوی روزگار نپاید
بر سر کوی تو عمرها به‌سر آرد ۲

صبر که ساکن‌ترین عالم عشق است
زلف تو هر ساعتش به رقص درآرد ۳

با توبه بیشئی صبر درنتوان بست
زانکه به یک روزه غم شکم ز بر آرد ۴

بوی تو باد ار شبی برد به طوافی
جملهٔ عشاق را ز خاک برآرد ۵

گفتم یارب چه عیشها کنمی من
گر ز وصال توام کسی خبر آرد ۶

هجر ترا زین حدیث خنده برافتاد
گفت که آری چنین بود اگر آرد ۷