غزل ۱۶۳ - ای غم تو جسم را جانی دگر

ای غم تو جسم را جانی دگر
جان نیابد چون تو جانانی دگر ۱

ای به زلف کافر تو عقل را
هر زمانی تازه ایمانی دگر ۲

وی ز تیره غمزهٔ تو روح را
هر دم اندر دیده پیکانی دگر ۳

نیست بر اثبات یزدان نزد عقل
از تو بهتر هیچ برهانی دگر ۴

گر ببیند روی خوبت اهرمن
بی‌گمان گوید که یزدانی دگر ۵

ای فرو برده به وصلت از طمع
هر دلی بیهوده دندانی دگر ۶

وی برآورده ز عشقت در هوس
هر کسی سر از گریبانی دگر ۷

نیست بیمار غم عشق ترا
بهتر از درد تو درمانی دگر ۸

دل به فرمانت به ترک جان بگفت
ای به از جان هست فرمانی دگر ۹