قصیدهٔ شمارهٔ ۱۲۹ - در مدح رضیةالدین مریم

ای فخر همه نژاد آدم
ای سیدهٔ زنان عالم ۱

روح‌القدس از پی تفاخر
مهر تو نهاد مهر خاتم ۲

سلطانت کریمةالنسا خواند
شد ذات شریف تو مکرم ۳

راضی ز تو ای رضیةالدین
جبار تو ذوالجلال اکرم ۴

در خدمت طالع تو دارد
سعد فلکی دو دست برهم ۵

بر خستگی نیازمندان
پیوسته ز لطف تست مرهم ۶

اسبی که عنان‌کش تو باشد
زاقبال شود چو رخش رستم ۷

عمرت ندب هزار گردد
نراد فلک اگر زند دم ۸

روح‌الله اگر چه بود عیسی
تو راحت روح و آن دل هم ۹

موجود شداز تو جود و احسان
چونان که مسیح شد ز مریم ۱۰

اقبال تو بر فزون به هر روز
در دولت خسرو معظم ۱۱

آن پادشهی که خسروان را
از هیبت او فرو شود دم ۱۲

از ورد و تضرعت سحرگاه
بنیاد بقای اوست محکم ۱۳

با خاک در تو ز ایران راست
بر چهره صفای آب زمزم ۱۴

در مدح و ثنات شاعران‌راست
تشریف و صلات خز معلم ۱۵

ارواح ملک به ناله آمد
صوت تو گرفت چون ترنم ۱۶

جز بر تو ثنا و مدح گفتن
باشد چو تیمم و لب یم ۱۷

احباب ترا به زیر رانست
ز اقبال توبارگی و ادهم ۱۸

اعدای ترا زه گریبان
طوقیست بسان مار ارقم ۱۹

از قربت تو سرور و شادی
وز فرقت تو مراست ماتم ۲۰

گیرد فلک ار بخشک ریشم
من در ندهم به خویشتن نم ۲۱

بودی پدرم به مجلس تو
یاری سره و حریف محرم ۲۲

تو شاد بزی که رفت و زو ماند
میراث به ماندگان او غم ۲۳

ارجو که رهی شود ز لطفت
بر اغلب مادحان مقدم ۲۴

تا هشت سپهر و چار طبع‌اند
آمیخته ز امتزاج بر هم ۲۵

بادات بقا و عز و اقبال
بیش از رقم حروف معجم ۲۶

ماه رمضان خجسته بادت
تا پیش صفر بود محرم ۲۷